Madde Detay

Ayşe Çağlayan, 1939 yılında Osmaniye’nin Kadirli ilçesine bağlı Harkaçtığı (Dikirli) köyünde dünyaya gelir. Çağlayan’ın babası şair (Ömer Hacı veya Eşki Ömer lakaplarıyla tanınan Ömer Göngören), annesi (Şerife Güngören) ise iyi bir ağıtçıdır. Şiire 7-8 yaşlarındayken başlayan Ayşe Hanım; henüz ayak, ölçü ve kafiyeden habersiz olduğu dönemlerde serbest ayakla ağıtlar söylemiş, 14 yaşına geldiğinde “Dünürcünün Öyküsü” adıyla bir hikâyeli türkü tasnif etmiştir. Babası tarafından okula gönderilmeyen Ayşe Çağlayan, daha sonra köyün öğretmeni Muzaffer Çağlayan’dan özel ders alarak okuma yazmayı öğrenir. Zamanla Ayşe Hanım ile Muzaffer Çağlayan arasında başlayan okuma-yazma dersleri, birbirlerine karşılıklı sevda şiirleri yazmaya dönünüşür ve evlilikle sonuçlanır. Bu evlilikten; Oğuz, Binnaz ve Nilgün adında üç çocukları dünyaya gelir (Arı 2006: 483; Şimşek 2011: 339). 1 Mart 2008 tarihinde vefat eden âşık, vasiyeti üzerine Harkaçtığı köyündeki mezarlığa defnedilir. Ölümünden sonra Ayşe Çağlayan'ın adı, evinin bulunduğu sokağa verilir.

Şiir yazmaya küçük yaşta başlayan Ayşe Çağlayan, âşıklığa eşiyle tanıştıktan sonra başlamıştır. Saz çalmayı kursta öğrenen Çağlayan, badeli âşık değildir. Şiirlerinde; "Çağlayan, Ayşe veya Ayşe Çağlayan" mahlaslarını kullanan âşık, daha çok soyadını tapşırmıştır. Her konuda şiir yazmış olan Çağlayan'ı, annesi babası dışında yetiştiren herhangi bir usta yoktur, ancak atışma kurallarını Hazım Demirci'den öğrendiğini ifade eder. Usta olarak ise Karacaoğlan'ı ve Dadaloğlu'nu kabul ettiğini belirtir. Âşık Çağlayan şiirlerinde; aşk, nasihat, annelik, ölüm, sitem, ayrılık ve diğer sosyal konuları işlemiştir. O, şiirlerinde halk söyleyişlerine de sıkça yer vermiştir (Arı 2006: 305; Şimşek 2011: 339-340). 1982 yılında "Çağlayan Aşıklar" ismi altında bir şiir kitabı çıkarır. Şiirlerini daha çok 8 ve 11’li heceyle, koşma ve destan şeklinde söyleyen Çağlayan, mani örnekleri de vermiştir. Ayrıca, yaşname, şairname, taşlama, ağıt ve atışma türünde de çok sayıda şiiri bulunmaktadır (Çağlayan 1997: 34-69). Ayşe Çağlayan ile kendisi gibi şair olan eşi Muzaffer Çağlayan, diğer kadın ve erkek âşıklar arasındaki atışmalardan farklı şekilde aşk teması üzerine de atışmalar yapmışlardır. "Ayşe: Sevdanın yolunda ileri gitme/Belki de önünü büker üstadım/Vefasız kimseyi arkadaş etme/Çok çabuk yorulur bıkar üstadım. Muzaffer: Zaten âşıkların böyle kaderi/Âşık odu, canını yakar üstadım/Üstüne almış da gamı kederi/Kancayı boynuna takar üstadım." atışma örneğinde olduğu gibi sevda iki âşığın da ortak noktasıdır (Köksel 2012: 111-112).