Madde Detay

Asıl adı İbrahim Köksal olan âşık 1955'te Kırşehir'in Mucur ilçesine bağlı Dalakçı köyünde doğmuştur. Yaşadığı yerde Hado namıyla tanınır. Babasının adı Mehmet, annesinin adı ise Esma'dır. İlkokulu köyünde bitirmiş, ardından bir süre Kuran kursunda eğitim almıştır. Kayseri İmam-Hatip Okuluna başlamış ancak devam etmemiştir. Askerlik çağı gelene kadar köyünde hayvancılıkla uğraşmış, çobanlık yapmıştır. Askerden döndükten sonra İstanbul Harp Akademisinde memur olarak göreve başlamıştır. Burada çalıştığı süre boyunca saz ve sözle bağını koparmayan âşık evli ve iki çocuk babasıdır (Bulut 1983: 272-273).

Veli Recai Velibeyoğlu, basılmamış eserlerinden biri olan Kırşehir Halk Ozanları adlı çalışmasında şairin hitabetinin çok güçlü olduğunu, hazırcevap kişiliği ve olaylar karşısında irticalen söylediği şiirlerle tanındığı bildirir (Velibeyoğlu yty:187). İbrahim Köksal askere gitmeden önceki dönemde saz öğrenmiş ve şiirler kaleme almıştır. Divan sazı ve bağlama çalmıştır. Kendi sazı olmadığı için başkalarından emanet alarak çalışmış, zor şartlarda da olsa bu yeteneğini geliştirmiştir. Kırşehirli meşhur ozan Çekiç Ali ile birlikte düğünlerde türkü söylemiştir. Çekiç Ali'nin kendisi hakkında söylediği övgü dolu sözler, onu bağlama çalma ve türkü söyleme konusunda cesaretlendirmiştir. Yaşadığı çeşitli olumsuzluklara rağmen bir süre sonra yöre türkülerini çalıp söylemenin dışında kendi yazdığı şiirleri de bestelemeye ve çalmaya başlamıştır (Bulut 1983: 272- 273).

Şiirlerinde mahlas kullanmamış olan şairin güftesi ve bestesi kendisine ait olan eserleri vardır (Bulut 1983: 273). Ancak bu şiirler kitaplaştırılmamıştır. Oyun havası olarak bestelediği türküsünde Kırşehir'in ve Mucur'un güzelliklerini övmüştür. Bu şiir 7'li hece ölçüsüyle yazılmıştır. Diğer eserlerinde ise 8'li hece ölçüsünü tercih eden şair, şiirlerinde talihe sitem, memleket ve doğa sevgisi gibi konuları işlemiştir. Fakirlikten yakınmış, dünya nimetlerinden yeterince nasiplenemediği için üzüntüsünü bildirmiştir. Ayrıca insanların vefasızlığını da dile getirmiş ve onlara verdiği sevginin karşılığını alamadığını söylemiştir (Bulut 1983: 273-274).