Madde Detay

Ali Kımıl 1937 yılında Adana’da doğmuştur. Ailesiyle Kayseri’nin Bünyan İlçesi’nin Kululu köyüne göç etmiştir. Annesini küçük yaşta kaybetmiştir. Askerlik dönüşünde vefat eden babası ise Adana’nın Akkuyu köyündendir. Saz çalabilen âşık usta-çırak ilişkisiyle yetişmemiştir (Arı 2009: 478). İlhamî mahlasını kendisi seçmiştir. 10 yaşındayken gördüğü bir rüyada aşk badesini içtiğini ve böylece âşıklığa başladığını söylemektedir (Artun 1996: 51). Evli ve üç çocuk babası olan âşık, Konya’da yapılan Türkiye Âşıklar Bayramı’na katılmış ve şiir dalında çeşitli ödüller almıştır. Tatlıcılık yaparak geçimini sağlamaktadır (Halıcı 1992: 298).

Yiğitlik, kahramanlık, nasihat, taşlama, Allah’a yakarış, Kuran ve İslâm bilgisi, âşıklık, Atatürk’e övgü ve ilim konulu şiirleri bulunmaktadır (Halıcı 1992: 298-300). Genellikle 11’li hece ölçüsüyle yazmıştır. Şiirlerinde redifle birlikte genellikle yarım kafiye kullanmıştır. Şiirlerinde hikâye ve nasihat yoluyla anlatım şekillerini kullanmıştır. Teşbih, tekrir, istiare ve teşhis gibi söz sanatlarının yanında atasözü, deyim ve halk söyleyişleri de kullanmıştır (Arı 2009: 478-479; Turgut 1995: 45). Ali Kımıl’ın adı Erman Artun’un Adana âşıkları üzerine yaptığı çalışmalarda sık sık geçmektedir fakat ayrıntılı bilgi bulunmamaktadır. Artun, Günümüz Adana Âşıklık Geleneğinde Yiğitleme (Yiğit Üzerine Türkü) adlı çalışmasında Ali Kımıl’ın “İnsanı sevmekti işimiz Atam” adlı sözünden yola çıkarak Adana’da âşıkların yiğitleme konulu şiirlerini anlatmıştır (Artun 2000: 404-407).