Madde Detay

Asıl adı Sadık Akpınar olan âşık, 1948 yılında Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Ortaköy köyünde doğmuştur. Ailesinde ve çevresinde birçok âşık bulunan Akpınar'ın oğlu, dedesi ve dedesinin babası da âşıktır (Arslan 2010: 472). İlkokul mezunu olan Akpınar, çocukluğunda çobanlık yapmıştır. Askerden döndükten sonra önce Arabistan'a oradan da Libya'ya işçi olarak gitmiştir. Daha sonra Türkiye'ye dönen Akpınar, Ankara'ya gelip bir uçak fabrikasında işe başlamıştır. 11 yıl burada çalıştıktan sonra emekli olmuştur (Arslan 2010: 473).

Sadık Akpınar rüya görmeye ve bade içmeye inanmakta olup kendisi de rüyasında bade içmiştir. Bağlama ile ilk defa askerlik döneminde karşılaşan âşık, Libya'ya çalışmaya gittiğinde saz üstadı bir arkadaşı sayesinde bağlama çalmayı öğrenmiştir. Sazda ve sözde oldukça yetenekli olan âşık, hiç âşık meclisine katılmamış ve âşık atışmalarından da hoşlanmadığını belirtmiştir. Yazdığı şiirleri bazı özel nedenlerden dolayı icra şansı bulamamıştır (Arslan 2010: 475). Yazdığı şiirlerin şekil ve tür özellikleri hakkında fazla bilgiye sahip olmayan Akpınar, Pir Sultan'dan aldığı ölçü ile yani şiirleri saza uygunluğuna göre düzenlediğini söylemektedir. İrticalen şiir söyleyemeyen Akpınar, şiirler üzerinde değişiklik yapmamakta, şiirlerini kağıda yazarak muhafaza etmektedir. Âşık meclislerine ve toplantılarına katılma fırsatı olmayan Akpınar, kendisinden önce yaşamış âşıklardan öncelikle Pir Sultan Abdal'ı daha sonra Âşık Veysel ve Âşık Mahzuni Şerif'i beğenmektedir. Ankara'ya geldiği yıllarda Ekin radyoda programlara çıkmış ve Çankaya TV'de 3 saatlik bir program yapmıştır (Arslan 2010: 476).

Uzun bir süre mahlas kullanmayan Akpınar, Ankara OZAN-DER'e üye olduktan sonra bir mahlas almaya karar vermiştir. Ömrünü kamyon şoförü olarak yollarda geçirdiği ve şiirlerinin çoğunu yolculuk esnasında yazdığı için "izleyen, seyreden" anlamında kendisine İzlemî mahlasını seçmiştir (Arslan 2010: 476). Gurbette çektiği çileler vatanına duyduğu özlem ve kalbine gömdüğü aşkları Akpınar'ın şiirlerini etkilemiştir (Arslan 2010: 473).