Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Asıl adı Osman’dır. Bir bezirgânın oğludur. Öğrenimini tamamladıktan sonra divan kâtibi ve Kefe mukataacısı oldu. Daha sonra Bursa mukataacısı ve görevindeki istikrar vesilesiyle beylikçi vekili oldu. Zeamet sahibi olup rahat bir hayata kavuştuğu bir zamanda Beliğ’e göre 1120/1708, Safâyî, Sâlim ve Mehmed Süreyyâ’ya göre 1128/1715-16 yılında öldü.

Künhî’nin herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında kaynaklarda bilgi bulunmadığı gibi şairliği hakkında da herhangi bir değerlendirmede bulunulmamıştır.

Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Belîğ, Nuhbetü’l-Âsâr Li-Zeyli Zübdeti’l-Eş’âr. Ankara: AKM Yay.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî). C. 3. İstanbul: KB-Tarih Vakfı Ortak Yay.

Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safâyî Efendi, Tezkîre-i Safâyî, (Nuhbetü’l-Âsâr Min Fevâ’idü’l-Eş’âr). Ankara: AKM Yay.

Güzel, Bilal (hzl.) (2012). Kemiksiz-zâde Safvet Mustafa ve “Nuhbetü’l-Âsâr Min Ferâidi’l-Eş’âr” İsimli Şair Tezkiresi. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi.

İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkîretü’ş-Şu’arâ, Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu ve Turgut Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay. 

Râmî Mehmed Paşa’nın Gazelini Tahmis

Nev-bahâr oldu dahi ey dil-i şeydâya gerek

Sahn-ı gülşen-i leb-cû sohbet-i cânâna gerek

Arzû tarf-ı çemen-sû-yı gülistâna gerek

Mevsîm-i gülde ne hum-hâne ne kâşâne gerek

Her çemen-suffede bir meclis-i şâhâne gerek

Tâ-be-key sübha-i sad dâne gerekdir elde

Âlet-i zerk ü riyâ ya ne gerekdir elde

Var iken sâgar-ı sahbâ gerekdir elde

Şimdi güller gibi peymâne gerekdir elde

Bâgda her kişi bülbül gibi mestâne gerek

Sû-be-sû doldu çemen savt-ı hezâr ile yine

‘Azm-i sahrâ demidir bir iki yâr ile yine

Zevk-bahşâ-yı dil ol seyr-i kenâr ile yine

Mevz-hîz oldu çemen bâd-ı bahâr ile yine

Âşinâyân-ı hıred-i ‘akl ile bîgâne gerek

Şeb-i valsında dilâ eyleme bî-hûde figân

Eyle derd-i dili ol şûha nezâketle ‘ayân

Câme-hâbında eger fursat olur ise hemân

Hâl-i bîmârını kıl zîver-i bâlîn beyân

Hâb-ı nâz etmege ol âfete efsâne gerek

Künhiyâ her kişiyi kâbil-i ülfet sanma

Gördügün şahsı hemân ehl-i tabî’at sanma

Meclis-i bâdeye herkesde liyâkat sanma

Sâkiyâ herkes-i şâyeste-i sohbet sanma

Şem’-i bezm-i meye Râmî gibi pervâne gerek

Gazel

Dilâ zülfünde yârın kıl safâ kat kat helâl olsun

Edersin tâ ki bu zevki sana kat kat helâl olsun

Nezâketle açarsın goncanın gönlün seherlerde

Sana bûy-ı gül ey bâd-ı sabâ kat kat helâl olsun

Senin bâg-ı cihânda tab’ına ey sünbül-i hoş-bû

Gelir çün bir piyâz ile gınâ kat kat helâl olsun

Katı çok eşk ü âhım aldınız ammâ yine benden

Size bi’l-cümle ey ‘arz u semâ kat kat helâl olsun

Çü sâbitdir bekâret nev-‘arûs-ı şi’r-i pâkinde

Cihâz-ı hüsn-i ma’nâ Künhiyâ kat kat helâl olsun

(Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safâyî Efendi, Tezkîre-i Safâyî, (Nuhbetü’l-Âsâr Min Fevâ’idü’l-Eş’âr). Ankara: AKM Yay. 517-18.)