Madde Detay

İstanbulludur. Doğum tarihi bilinmemektedir. Asıl adı Mehmed’dir. Nâzikî, İstanbulî Mehmed Efendi olarak tanındı. Medrese öğrenimi gördü. Rumeli kazaskeri Bostan-zâde Mehmed Efendi’den mülâzım oldu. Müderrislik yaptıktan sonra kadı oldu. 1032 yılı sonlarında (1623) Erdek kadısı iken vefat etti. İlmi ve irfanıyla meşhur olmuştu. Mecelletü’n-Nisâb (Müstakim-zâde 2000: 417a)’a göre 1044/1634-35 yılında vefat etti. Tuhfe-i Nâilî (Kurnaz vd. 2001: 1011)’de iki ayrı madde olarak yer almaktadır. Şeyhî Mehmed Efendi (Özcan 1989: 93)’ye göre mürettep ve mükemmel bir Dîvân’ı vardır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 4. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1240.

Cunbur, Müjgân (2006). “Nâzükî”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı- Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 6. Ankara: AKM Yay. 562.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu, Turgut Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 326.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.)(2001). Mehmed Nâil Tuman Tuhfe-i Nâilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay. 1011.

Müstakîm-zâde Süleyman Sa’deddin Efendi (2000). Mecelletü’n-Nisâb (Tıpkıbasım). Ankara: KB Yay. 417a.

Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Şeyhî Mehmed Efendi Şakaik-ı Nu’mâniye ve Zeyilleri-Vekâyiü’l-Fudalâ-I. İstanbul: Çağrı Yay. 93.

Riyazî Mehmet Efendi. Riyazü'ş-Şuara. Nuruosmaniye Kütüphanesi, nu. 3724. vr. 138a.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1986). C. 6. “Nâzikî Mehmed Efendi”. İstanbul: Dergâh Yay. 543. 

Nazm

Sakınsın âteşinden bu dil-i pür-tâb u sûzânın

Yüzi suyıyla tursun dôstum şemşîr-i bürrânın

(Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Şeyhî Mehmed Efendi Şakaik-ı Nu’mâniye ve Zeyilleri-Vekâyiü’l-Fudalâ-I. İstanbul: Çağrı Yay. 93.)