Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Hayatı hakkında eldeki bilgiler sınırlıdır. Bir müddet metruk başmuhasebe kalemine kâtiplik yaparak hacegânî rütbesini aldı. Daha sonra mektûbî-i vekâlet-penâhî odasında görev yaptıktan sonra Anadolu ve Rumeli’de memuriyetlerde bulundu. Tekrar İstanbul’a dönerek Nakşibendî Tarikatı’na intisap eden Mehmed Rûşen Sâhib Efendi, 1255/1839 yılında vefat etti.

Fatîn, inşa sahasında başarılı olan Sâhib’in, şairlikte herhangi bir şöhretinin olmadığını belirtir (Fatîn Dâvûd 1271: 233). Herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında kaynaklarda bilgi bulunmamaktadır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî). C. 5. İstanbul: KB-Tarih Vakfı Ortak Yay.

Fatîn Dâvûd (1271). Hâtimetü’l-Eş’âr. İstanbul.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu ve Turgut Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri.  C.II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Gazel

Görünce tâb-ı meyle rûy-ı âlün böyle tâbende

Girüp zîr-i sehâba şâh-ı hâver kaldı şermende

Hayâl-i hadd-i rûyun bir nefes dilden cüdâ olmaz

Acebdür böyle şâh-ı gül yetişmek semt-i külhânda

O şûha ‘âşıkın feryâdı itmezse n’ola te’sîr

Ki âh itdikçe bülbül itmede hem-vâre gül hande

Gören hatt-ı ‘izâr u kâkül-i hoş-bûy-ı cânânı

Sanur reyhân u sünbüldür ki bitmiş tarf-ı gülşende

Kimi tezlîl ider bu Sâhib-i zârı kimi teclîl

Görür ‘âlemde herkes şahsını mir’ât-ı Rûşende

(Fatîn Dâvûd (1271). Hâtimetü’l-Eş’âr. İstanbul. 233.)