Madde Detay

Kevser Ali Şehbazî, 1341/1962 yılında Miyana’nın Ağcakışlak köyünde dünyaya gelmiştir. 1354/1975’te ailesiyle birlikte Tahran’a yerleşmiştir. Erken yaşlarda âşıklığa ilgi duyan Şehbazî, bu isteği doğrultusunda Âşık Evez’e çıraklığını talep etmiş ve ustasının kabulüyle âşıklık eğitimine başlamıştır. Dört yıl boyunca Âşık Evez’den saz ve söz öğrenmiş, ancak 1361/1982 yılında askerlik görevi sebebiyle ustasından ayrılmak zorunda kalmıştır. Askerlik dönüşünde ustasının vefat ettiğini öğrenen Şehbazî, aldığı eğitimi yarım bırakmamak için bu kez Faruk ve Cengiz Mehdipur kardeşlerden birkaç yıl süreyle ders almış, 1367/1988 yılında ise âşık kimliğiyle meclislerde icraya başlamıştır. Geleneğin içinde rüştünü ispat edip tanınırlığını artırmasının ardından birçok çırak yetiştirmiş, bu süreçte Muhammed Hüseyn (Düzgün) tarafından kendisine “Âşık Selçuk” mahlası verilmiştir.

1367/1988 yılında Âşık Selçuk öncülüğünde “Âşıklar” topluluğu kurulmuş, bu grubun adı 1371/1992 yılında “Dede Korkut Âşıkları” olarak değiştirilmiştir. Dede Korkut Âşıkları hem Âşık Selçuk’un sanatsal serüveni hem de bölgedeki Türk âşıkları açısından bir dönüm noktasıdır. Bu tarihten sonra Âşık Selçuk, yurt içi ve yurt dışında âşıklık geleneğiyle ilgili çok sayıda etkinliğe katılmış, farklı platformlarda çeşitli ödüllere layık görülmüştür. 1378/1999 yılında ise ülkedeki tanınırlığının artmasına paralel olarak İran radyo ve televizyonlarında âşık musikisi üzerine programlar sunmaya başlamıştır.

Âşık Selçuk, âşıklık geleneğine dair birikimini ve bölge âşıklarına ilişkin gözlemlerini kaleme aldığı Tepeden Dırnağa Azerbaycanam (1387/2008), Aşık Dastanları (1390/2011) ve Aşık Edebiyyatı (1392/2013) adlı eserleriyle yazıya aktarmıştır. Bunun yanında kendi üslubunu yansıtan ve Şehbazî Dubeytisi, Şehbazî Geraylısı, Şehbazî Döşemesi, Şehbazî Köroğlusu, Şehbazî Hak Divanisi, Şehbazî’nin Zerbi Divanisi, Şehbazî’nin Bayatisi, Şehbazî’nin Bayati Layla adlarını taşıyan sekiz farklı âşık havası oluşturmuştur. Yaklaşık bir yıllık yoğun bir çalışmanın ürünü olan bu havalar, bölgedeki âşıklık geleneğinin ezgisel ve biçimsel zenginleşmesine önemli katkı sağlamaktadır.

Şehbazî’nin hikâye repertuvarında Tufarganlı Abbas ile Gülgez, Garip ile Şahsenem, Kerem ile Aslı, Şah İsmail, Meretli Allahî ve Köroğlu gibi bölgede yaygın olarak bilinen halk hikâyeleri yer almaktadır. Bu repertuvar onun hem klasik halk hikâyeciliği geleneğine hâkimiyetini hem de bu geleneği modern icra ortamlarına taşıma çabasını göstermektedir.