Madde Detay

Kastamonuludur. Asıl adı Mehmed olup Hacızâde lakabıyla tanınmaktadır. Latîfî tazkiresinde şairle olan dostluğundan bahsettiğine göre Za’îfî 953/1546’da hayatta idi. Bilginler zümresinden olup onların da dindarlarından ve tasavvufa yönelenlerindendir. Danişmendliği bırakıp Nakşibendi tarikatına girdi. Zekî, iyi huylu biriydi. Latîfî’nin yakın dostudur. Latîfî, “Ağzından kötü bir söz çıkmamıştır diye yemin etsem yalan söylemiş olmam” demektedir. Latîfî tezkiresini Za’îfî’nin ısrar ve teşvikleri ile kaleme almış, eserin sebeb-i te’lif’indeki sual ve cevap ile bahs ve hitâb bölümlerini Za’îfî’yle istişare ederek yazmıştır.

Akbayar, Nuri-Seyit Ali Kahraman (hzl.) (1996). Sicill-i Osmânî, Mehmed Süreyya. İstanbul: Tarih Vakfı YurtYay.

Canım, Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü'ş-Şuarâ ve Tabsıratü'n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay.

İpekten, Haluk vd. (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KB Yay.

İsen, Mustafa (hzl.) (1994). Alî, Künhü'l-ahbâr’ın Tezkire Kısmı. Ankara: AKM Yay.

İsen, Mustafa (hzl.) (1999). Latîfî Tezkiresi. Ankara: Akçağ Yay.

Kılıç, Filiz (2010). Klasik Türk Edebiyatının Peşinden. Ankara: Grafiker Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. Ankara: Bizim Büro Yay.

Sungurhan Eyduran, Aysun (hzl.) (2009). Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkîretü’ş-Şu’arâ. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-219122/h/tsmetina.pdf [erişim tarihi: 04.08.2013].

Sungurhan Eyduran, Aysun (hzl.) (2008). Beyânî, Tezkîretü’ş-Şu’arâ. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-215418/h/metin.pdf [erişim tarihi: 04.08.2013].

Şemseddin Sâmî (1308). Kâmûsü’l-A’lâm. İstanbul.

Gazel

Ey gönül bunca günâh ile acep mesrûrsın

Var ise gâyetde Hakkun lutfına magrûrsın

Yüz karasın dâima göz yaşlarıdu pâk iden

Ol siyâhı ag idersen ey gözüm magfûrsın

Nefs elinden ey zebûn olan sana gör lutfını

Bin günâh itsen bir istigfârla magdûrsın

Ger gönül Tûrında gözlersen tecellî nûrını

Hazret-i Mûsâ gibi her lahza gark-ı nûrsın

Mûcib-i kurbetdür ol denlü cenâb-ı hazrete

Ey Za’ifî mâsivâdan her ne denlü dûrsın

Kahr ile ey cem’-i mâl iden koyup gitsen gerek

Balın il yer sen belâsın çekmede zenbûrsın

(Canım Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü'ş-Şuarâ ve Tabsıratü'n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay. s. 369.)