Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. Asıl adı Mehmed Emin’dir. Diyarbakır mollası Reis-zâde şair Abdülkadir Zarîf Efendi’nin oğludur. Dedesi Anbarî veya Üç Anbarlı olarak bilinen Reisülküttâb Mehmed Efendi’dir. Reis-zâde Mehmed Emin İzzî Efendi olarak tanındı. Enderun’a girdi. Burada öğrenci iken Hoca Mehmed Rasim Efendi’den sülüs ve nesih hatlarını meşk etti. Koyun Halife lâkabıyla bilinen Çörekçi-zâde Münîr Ahmed Efendi’den Farsça dersleri alarak Şâhidî’yi ve Gülistân’ı okudu. Öğrenimini tamamladıktan sonra Enderun’da kiler ağası oldu. 1180 yılı sonlarında (1767) nân pâyesiyle Enderun’dan ayrıldı. Daha sonra müderris oldu. Vefat tarihi Tuhfe-i Nâ’ilî (Kurnaz vd. 2001: 668)’de 1180/1666-67 iken Sicill-i Osmanî (Akbayar 1996: 853)’de 1184/1771-72’dir.

Eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Râmiz (Erdem 1994: 227)’e göre “pâkize-gû bir şâ‘ir-i dil-cû”dur.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 3. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 853.

Cunbur, Müjgân (2004). “İzzî”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 5. Ankara: AKM Yay. 266.

Erdem, Sadık (hzl.) (1994). Râmiz ve Âdâb-ı Zurafâsı (İnceleme-Tenkitli Metin-İndeks-Sözlük). Ankara: AKM Yay. 227.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu ve Turgut Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 236.

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şairleri. Ankara: Akçağ Yay. 238.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.I-II. Ankara: Bizim Büro Yay.668.

Müstakimzâde Süleyman Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul: Devlet Matbaası. 422.

Müstakîm-zâde Süleyman Sa’deddin Efendi (2000). Mecelletü’n-Nisâb (Tıpkıbasım). Ankara: KB Yay. 318b.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1982). “İzzî (Reiszâde)”. C. 5. İstanbul: Dergâh Yay. 48.

Cümle tasvîrin eder levh-i derûnumda zuhûr

Etseler hem-çü kalem sînemi yer yer teşkîk

Eser-i hâme-i agyâra mümâsil olamaz

Hûn-ı dîdemle eger olsa da nâmım tenmîk

(Müstakimzâde Süleyman Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul: Devlet Matbaası. 422).