Madde Detay

Afyon’un Şuhut ilçesinin Efe Köyü’nde dünyaya geldi. İlk ve ortaöğrenimini Afyonkarahisar’da tamamladı. İhsan Işık, Akalın’ın 1941 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun olduğu bilgisini verse de bu bilgi yanlıştır (Işık 2004: 60; Işık 2006: 122). İrfan Ünver Nasrattınoğlu’nun da belirttiği üzere Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun oldu (Nasrattınoğlu 1971: 131). 1941 yılında yedek subay olarak askere gitti. Tezkeresini aldıktan sonra hâkimlik stajına başladı. 1944 yılından itibaren Emirdağ, Erzincan, Gümüşhane, Kilis, Bayındır, Kahta, Devrek ve Bingöl’de hâkimlik ve savcılık görevlerinde bulundu. 1951 yılında emekli oldu. Bu yıldan itibaren memleketi Afyonkarahisar’da avukatlık yapmaya başladı. 1952’den sonra siyasete atıldı. 1965 yılı genel seçimlerinde Afyonkarahisar milletvekili olarak seçildi. 1969 seçimlerinde yeniden milletvekili seçilemeyince avukatlık mesleğine geri döndü. Daha sonra yeniden siyasete fiilen girip milletvekili adayı olsa da yine seçilemedi. Üç erkek ve bir kız çocuğu bulunan Mustafa Akalın, hayatının son yıllarını Antalya’da geçirdi. 26 Temmuz 1988 tarihinde vefat etti. Naaşı Afyon Asri Mezarlığı’ndaki aile kabristanına defnedildi (Işık 2004: 60; Işık 2006: 122; Nasrattınoğlu 1971: 131; Celepoğlu 2002: 223; Everdi 1977: 85).

Hemen her konuda yazılar ve şiirler kaleme almıştır. Bu çalışmaları çeşitli gazete ve dergilerde yayımlanmıştır. Demokrat Afyon gazetesinin bir süre başyazarlığını yapmıştır. En başarılı olduğu türün şiir olduğu ifade edilmektedir. Küçük yaştan itibaren şiir yazmaya başlamış olup ilk başarısı yedek subay okulundaki bir yarışmada kazandığı birincilik ödülüdür. Şiirlerinde daha çok aşkı terennüm etmişse de aynı zamanda içinde doğup büyüdüğü köyü ve köylünün sorunlarını dile getirmiştir. İlginç politik taşlamalar da yazdığı belirtilmektedir (Işık 2004: 60; Işık 2006: 122; Nasrattınoğlu 1971: 131; Celepoğlu 2002: 223; Everdi 1977: 85). Nasrattınoğlu, baskıya hazır pek çok şiirinin ve bir de romanının olduğundan bahsetmektedir (Nasrattınoğlu 1971: 131).