Madde Detay

İstanbul Üsküdar'da doğdu. Yazı ve şiirlerinde "Nusret K. Otyam", "Nusret Otyam", "Nusret Kemal" imzalarını da kullandı. Naciye Hanım ile Eczacı Binbaşı A. Vasıf Otyam'ın oğludur. Besteci Nedim Otyam ağabeyi ve gazeteci, yazar, ressam Fikret Otyam kardeşidir. İlk ve ortaöğrenimini Aksaray'da tamamladı. Şair, kendisiyle yapılan bir söyleşide çocukluk günleri ile ilgili şu bilgileri verir: “İstanbul'da doğmuşum ama Anadolu'da büyüdüm. Bunu her zaman için büyük bir şans olarak kabul ediyorum. Üç yaşındayken Orta Anadolu'da Aksaray'daydım. Zaten anılarım da o zaman başlıyor. İlk ve ortaokulu Aksaray'da bitirdim.” (Oğan 2006: 20) Konya Lisesinden mezun olduktan sonra (1940) siyasal bilgiler öğrenimi görmek istediği hâlde ailesinin baskısıyla İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Eczacılık Yüksekokulu'na girdi. Mezun olduktan (1946) sonra eczacılık yaptı. 1983 yılında emekli oldu. Aksaray'da yaşadığı dönemde haftalık Aksaray Sesi gazetesinin yazı işleri müdürlüğünü yürüttü (1951-55). Edebiyatçılar Derneği onur üyesiydi. Evli ve üç çocuk babası olan Otyam, Ankara'da vefat etti.

Nusret Kemal Otyam'ın ilk şiiri, henüz lise öğrencisi iken 1938 yılında Yedigün dergisinde çıkmıştır. İstanbul'daki üniversite öğrenimi sırasında birçok şair ve yazarla tanışma imkânına kavuşan Nusret Kemal, Yeni Edebiyat gazetesinde çalışmış, yazı ve şiirlerini daha sonra İnkılapçı Gençlik, Barış, Uyanış, Yaratış, Kaynak, Yağmur ve Toprak, İmece, Anadolu Ekini, abc, Yeni Gün, Yeni İstanbul, Varlık, Oluşum, Türkiye Yazıları, Özün, Yeni Ortam, Karşı Edebiyat, Damar ve Kıyı gibi gazete ve dergilerde yayımlamıştır.

Şiirini toplumcu bir temelde inşa etmeye çalışan Nusret Kemal, "Şairin toplumu değiştirme, daha iyiye, daha güzele götürme gibi bir işlevi var.” (Oğan 2006: 20) cevabını vermiştir. 1938'den beri şiir yazmakta olan Nusret Kemal, Türk şiirinin pek çok farklı evreden geçişine şahit olmuşsa da, kendi şiir anlayışında ciddi bir değişikliğe gitmemiştir. (Harmancı 2012: 161)

Nusret Kemal, çok yönlü bir edebiyatçı ve edebiyatın pek çok türünde kalem oynatan bir şahsiyettir. Henüz çocuk yaşta iken köy ve köycülük üzerine kaleme aldığı dört kitabını 1934 yılında yayımlamıştır. Şiir kitaplarının dışında, denemelerini Ar Düşü'nde (1965), hikâyelerini Ölüm Çemberi'nde (1983), tiyatrolarını Kavga (1943) ve Ay Uzak Değil'de (1967), edebiyat anılarını ve deneme türündeki yazılarını Güneş ve Bulut'ta (2002), İsveç'e yaptığı gezi ile ilgili notlarını Doğayla İç İçe Yaşayan Ülke İsveç (2006) adlı eserinde toplamıştır.