Madde Detay

İbrahim Berberoğlu, 1890 yılında, Konya’da doğmuştur. Babası Hasan adında biridir. Bir yaşındayken önemli bir ticaret ve kültür merkezi olan Sille’ye götürülmüştür. Silleli İbrahim/Ağa diye anılmıştır. Dokuz yaşlarındayken cura ile tanışmış ve Konya musikisinin ileri gelen sazcıları arasında yer almıştır. Konya’da Musiki adlı (1947) eserde belirtildiğine göre o yıllarda sağ olan İbrahim Berberoğlu, hayatını berberlikle geçirmiştir.

İbrahim Berberoğlu, 20. yüzyıl Konya âşıklık geleneğine sazıyla hizmet etmiş halk sazcılarındandır. Sekiz yıl askerliğinden sonra; saz, bağlama, kanun ve başka çalgıları en güzel şekilde kullanmayı öğrenmiş ve âdeta bir saz okulu olmuştur. Askerliği sırasında, İbalı Çavuş gibi, o da bulunduğu bölgelerin halk musikisiyle ilgilenmiş ve derlemeler yapmış, ayrıca o bölgelere de Konya müziğini tanıtmıştır. İlk ustası Silleli Sırma’dır. Bir süre kendi kendine oyalanan İbrahim Berberoğlu, Taşçı Abdullah gibi, halk musikisinin ustaları yanında bulunmuş ve kendini yetiştirmiştir. Bu cümleden olmak üzere, “Çay benim çeşme benim” türküsünü Muzaffer Sarısözen’in Berberoğlu'ndan derlediğini belirtelim. Celâleddin Kişmir Silleli İbrahim’in yaşadığı dönemdeki şöhretiyle ilgili olarak şunları söylemektedir: “Bugün Silleli İbrahim bir kızlı kahvede az bir ücretle saz çalarak hayatını kazanıyor. Hep o saz hep o saz! Hangi bir Konyalı o saza meftun değildir? Konyalı nerede ise curası, sazı da beraberindedir. Cura, saz nerede mutlaka o mecliste Konyalı vardır. Silleli İbrahim’in sazı güzeldir, kuvvetlidir. Dinlenir demeye benim dilim varmaz. Onu otuz senedir sazının ne mal olduğunu herkes bilir. Ama dedim ya, bir kötü huyumuz var, sessiz yaşarız. Kim nereden duyacak Silleli İbrahim’in saz üstadı olduğunu. İbrahim saz çalar, cura çalar, ud çalar, kanun çalar. Acaba onun parmak oynatmadığı, mızrap vurmadığı çalgı var mı?. Zaman zaman cura ile, ud ile, kanun ile meşgul oldu durdu. Şimdi kararı sazda. Hep sazla uğraşıyor. İsabet de ediyor. Kararında O, saz üstadı her şeyden evvel, Murat’ın curası, İbrahim’in sazı.” (Gazimihal 1946: 6; Gazimihal 1947: 60; Kişmir 1950: 2; Halıcı 1985: 14; Özönder 1998: 289-291).