Madde Detay

İsmi Mehmed’dir. Doğum tarihi bilinmeyen şair İstanbul’da dünyaya geldi. Hayatı hakkında bilinenler oldukça sınırlıdır. İyi bir eğitim alarak medrese tahsilini tamamladı. Devrinde önde gelen ulemânın birinden mülâzım oldu. Önce küçük derecedeki medreselerden birine müderris tayin edildi. Daha sonra kadılığa terfî etti. Rûmeli’nin çeşitli kazalarında kadılık yaptı. 1106 Rebîülâhir’inde/Kasım-Aralık 1694 vefât etti. Şiirlerinde Hamdî mahlasını kullandı. Eserleri hakkında ayrıntılı bilgi yoktur. Âsım Efendi, Hamdî'nin Divân'ının olduğunu bildirmiştir. Bugün itibariyle eserin nüshasına ulaşılamamıştır. Ayrıca kütüphane kayıtları ve kataloglarda yapılan taramalarda, bazı şiir mecmuaları içinde Hamdî mahlaslı şairlere ait şiirler tespit edilmiştir. Ancak bu şiirlerden hangilerinin Mehmed Hamdî’ye, hangilerinin Hamdî mahlaslı diğer şairlere (Hamdullah Hamdî, Kastamonulu Hamdî, Tireli Hamdî, Ahmed Hamdî, Bursalı Hamdî, Diyarbakırlı Hamdî) ait olduğu tespit edebilmek güçtür. Devrinin kaynakları şairin edebî şahsiyetiyle alâkalı görüş beyân etmemişlerdir.

Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Beliğ, Nuhbetü’l-Âsâr Li-Zeyli Zübdetü’l-Eş‘âr. Ankara: AKM Yay.69-70.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ, Sicill-i Osmânî. C.2. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 593.

Coşkun, Ali Osman (hzl.) (1985). Seyrekzâde Mehmet Âsım. Zeyl-i Zübdetül-Eş'âr. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi. 64.

Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safâyî Efendi Tezkire-i Safâyî: Nuhbetü’l-Âsâr Min Fevâ’idi’l-Eş’âr İnceleme-Metin-İndeks. Ankara: AKM Yay.158-59.

İnce, Adnan(hzl.) (2005). Sâlim Efendi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: AKM Yay. 295.

İpekten, Halûk, M. İsen, R.Toparlı, N. Okçu ve T. Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 179.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1981). “Hamdî Mehmed”. C.4. İstanbul: Dergâh Yay. 83.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.)(2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.1. Ankara: Bizim Büro Yay. 926.

Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Şeyhî Mehmed Efendi Şakâ’ik-i Nu’mâniyye ve Zeyilleri, Vakâyiü’l-Fuzalâ. C. 3. İstanbul: Çağrı Yay. 110.

Gazel

Bakmaz o gonce-leb yaşıma jâle olsa da

Sad-çâk gönlüm almaz ele lâle olsa da

İtmez terahhum ol sanem-i âteşîn-‘izâr

Her dâg-ı sîne şu‘le-i cevvâle olsa da

Hamdî’ye ey şeker-lebüm elbette zehr olur

Sensüz bezmde bâde-i sad-sâle olsa da

(Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Beliğ, Nuhbetü’l-Âsâr Li-Zeyli Zübdetü’l-Eş‘âr. Ankara: AKM Yay. 70).

Gazel

Rûyun gören ey şûh meh-i enveri n’eyler

Sînen gören âyîne-i sûret-geri n’eyler

Âhın şeb-i firkatde fürûzân iden âşık

Pervâne gibi şem‘-i ziyâ-güsteri n’eyler

(Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Beliğ, Nuhbetü’l-Âsâr Li-Zeyli Zübdetü’l-Eş‘âr. Ankara: AKM Yay. 69).