Madde Detay

Bursalıdır. Sultân II. Bâyezîd zamanında doğmuştur. İmamlık ve hatiplik yapan Hilâlî, mesleğine nazaran muhtemelen yüksek bir öğrenim görmemiştir. Sicill-i Osmânî’de (Mehmed Süreyyâ 1311: 628), doğduğu gibi yine Sultân II. Bâyezîd devrinde öldüğü belirtildiğine göre hayatını genç yaşta kaybettiği anlaşılmaktadır. Mürettep Dîvân’ı vardır. Hilâlî’yi şiirde kabiliyetli bulan, ancak “icat ve tasarruf” sahibi bir şair olmasına rağmen halk arasında yeterince tanınmadığını belirten Latîfî (1314: 365-366), onun Mecma’u’n-Nezâ’ir’de de kayıtlı “dad” harfi kafiyeli gazeli için “Anadolu şairleri içinde bu kafiyeyle kimse bundan güzel söyleyememiştir” demiştir. Kınalı-zâde Hasan Çelebi (Kutluk 1989: 1067) de bir Dîvân tertip ettiğine değindiği şairin, yaşadığı dönemde tanındığını, ancak kendi zamanına Hilâlî’den bir şey kalmadığını söylemiştir. Hilâlî’nin şiirleri, 16. yüzyıl şairlerinden esnaf (kazzâz) olan mahlastaşı ile zaman zaman karıştırılmıştır. Pervâne Bey Mecmû’ası’nda şiirleri “Hilâlî-i Bursevî” başlığı altında kaydedilen şair, Mecma’u’n-Nezâ’ir’de mahlastaşının şiirlerine “Hilâlî-i Kazzâz” başlığı verilerek ondan ayrılmıştır.

Fâizî. Zübdetü’l-Eş’âr. Milli Kütüphane Yz. A. 679. vr. 128b.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10721,edirneli-nazmi-mecmaun-nezairpdf.pdf?0 [erişim tarihi: 12.11.2014].

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1989). Kınalı-zâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. C. 2. Ankara: TTK Yay.

Latîfî (1314). Tezkire-i Latîfî. İstanbul.

Mehmed Süreyyâ (1311). Sicill-i Osmânî. C. 4. İstanbul.

Riyâzî. Riyâzü’ş-Şu’arâ. Süleymaniye Kütüphanesi, Es’ad Efendi. No. 3871. vr. 118a.

Şemseddîn Sâmî (1316). Kâmûsu’l-A’lâm. C. 6. İstanbul.

Gazel

Ey gönül sermâye-i dermâna eylersen heves

Derd-i ışkından nigârun olma hâlî bir nefes

Âşık-ı sâbit-kadem sürer mahabbet zevkini

Lezzetin ışkun ne idrâk eylesün her bü’l-heves

Ey Halîlüm h˘ân-ı vaslundan umar mihmân-ı dil

İrdi hattun sebzesi bitürdi çün hâlün ades

Öyle sûret virdi aks-i ârızun âyîneye

Kim yüzine bakmaga gün yüzlüler eyler heves

Nukl-ı şekker devr-i la’lünde degül hâsid hemîn

Agzına câm-ı şarâbun dahı üşmişdür meges

Âşıkun gönlinde sen gönlünde sinün müdde’î

Lâ-cerem gil gül bitürür seng-i hârâ hâr u has

Nice feryâd itmesün kim gül yüzünün hasreti

Eyledi cân bülbüline ten gülistânın kafes

Dâl-i kaddünden Hilâlî yâr anlar derdüni

Ârife bir harf besdür pes sözi uzatma kes

(Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10721,edirneli-nazmi-mecmaun-nezairpdf.pdf?0 [erişim tarihi: 12.11.2014]. 1134-1135.)