Madde Detay

1234/1818-19 yılında Erzurum’da doğan şairin adı Ali Kemâl Efendi’dir. Şair Timur Fennî Mehmed Efendi’nin oğludur. 1246/1830-31 yılında Trabzon’a giderek orada öğrenim gördü. Bazı paşalara mektupçuluk yaptı. Kaptan-ı Derya Halîl Rif'at Paşa’nın divan kâtibi oldu. İstanbul’a gelerek bir süre Hariciye Mektûbî odasında çalıştı. Kehtüdalık da yaptı. Vefat tarihi bilinmemektedir.

Eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Fatîn Tezkiresi'nde bir tahmisi yer almaktadır (1271: 357). Özellikle inşası ile tanınmaktaydı.

Fatîn Dâvud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu ve T. Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kurnaz, Cemâl, M. Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1982). “Kemâlî Ali Efendi Bey”. C. 5. İstanbul: Dergâh Yay. 273.

Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi (2004). “Kemal”. C. 5. Ankara: AKM Yay. 440.

Tahmîs

Yine bezm-i safâda bir çerâg-ı dilsitân yandı

Atıldı üstüne sad şevkile pervânegân yandı

Semenderveş düşüp sûz-ı derûn-ı âşıkân yandı

Fürûg-ı hüsnüne bir şûh-ı rakkâsın cihân yandı

Tutuşdu ser-te-ser iklîm-i cism-i nâ-tüvân yandı

Dilâ gördün mü böyle dil-ber-i tannâz -ı nâz-âmûz

Nedir ol tâbiş-i hüsn ü nedir ol cilve-i dil-dûz

Ser-â-pâ nûr verirdim olmasaydı ba‘zı mâni‘-sûz

Güneş togdu sakın zann etme kim bir berk-i sâmân-sûz

Sipihr-i nâzdan Samsun’a düşdü hânümân yandı

Yanarken şevkile kânûn-ı dil mânende-i külhen

Ederken tâb-ı ruhsârı ser-â-pâ meclisi rûşen

O şûhun bezm-i vaslında aceb germiyyet-i dilden

Bu şi‘r-i ateşîni bi’l-bedâhe tarh ederken ben

Fitîl oldu elimde hâme-i mu‘ciz-beyân yandı

Fürûg-ı hüsnü gerçi mihr ammâ kendi mâh-ı nev

Şu‘â‘-ı şûr ile seyyâreler olmuş ana pey-rev

Sakın bu nâr-ı mey yanar mı sorma Kemâlî sev

Yakıp yandırmasaydı tâb-ı rûy-ı âlemi pertev

Demezdi ehl-i dil bî-hûde ol şûha cihân yandı

(Fatîn Dâvud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul. 356-357.)