Madde Detay

Tâhir Ahmed Efendi, bibliyografya âlimlerinden fazilet sahibi bir zattır. Osmanlı’da Hanîf İbrahim Efendi adı ve mahlasıyla tanınan iki âlim vardır. Tâhir Ahmed Efendi, bunlardan en meşhur olan Hanîf İbrahim Efendi (ö. 1189/1775)’nin oğludur. Bu yüzden Hanîf-zâde mahlasıyla şöhret olmuştur. Diğeri 1217/1802 senesinde vefat eden İstanbullu şair ve hattat Seyyid İbrâhim Hanîf Bey’dir. Bursalı Mehmed Tahir (Kurnaz ve Tatçı 2000: 1/281; 2/298) söz konusu Hanif İbrâhim Efendi ile 1217/1802 senesinde vefat eden Hanif İbrahim Efendi’nin hayatı ve eserlerini birbirine karıştırmış ve Tâhir Ahmed Efendi’yi Seyyid İbrâhim Hanîf Bey’in oğlu olarak göstermiştir. Tâhir Ahmed Efendi, 1217/1802-03'de İstanbul'da vefat etmiştir (Kurnaz ve Tatçı 2000: 298-299).

Tâhir Efendi'nin Âsâr-ı Nev, Sefînetü’l-Kasâ’id ve Defînetü’l-Fevâ’id adlı iki eseri vardır.

1. Âsâr-ı Nev: Keşfüz’z-Zünûn’a yazılan Arapça zeyldir. Eserin aslı Latinceye tercümesiyle birlikte Gustavus Fluegel tarafından Almanya Leipzig’de basılmıştır. Bu zeyl, Gustavus Fluegel’in yedi cilt hâlinde yayımladığı Keşfüz’z-Zünûn’un altıncı cildin içinde, 525-646 sayfa aralığında basılmış, 503 eserin ismini ihtiva etmektedir.

2. Sefînetü’l-Kasâ’id ve Defînetü’l-Fevâ’id: Tire Kütüphanesinde seçme şiirlerden oluşan mecmuadır (Kurnaz ve Tatçı 2000: 298-299).

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay. 298.

Akpınar, Cemil (1997). "Hanif İbrâhim Efendi." İslam Ansiklopedisi. C.16. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yay. 39-42.