Madde Detay

1220/1805-06 yılında İstanbul’un Beşiktaş semtinde doğdu. Asıl adı Ahmed Vesîm’dir. Müderris-zâde Mektûbî Mehmed Sâlim Efendi’nin oğlu olduğundan Müderris-zâde Ahmed Vesîm Efendi olarak tanındı. Kethüdâ-zâde Ârif Efendi ve daha sonra Süleymân Fehîm Efendi’den dersler aldı. Babası ile birlikte Andolu’da birçok vilayeti dolaştıktan sonra 1232/1816-17 yılında baş muhasebe kalemine girdi. 1243/1827-28 yılında asâkir-i mansûra tabur kâtipliğine, 1246/1830-31 yılında bâb-ı ser-askerî ruznâmçe odasına, 1253/1837-38 yılında elbise anbrı kâtipliğine girdi. 1259/1843-44 yılında dikimhane rûznâmçeliğine getirilen Vesîm, bir yıl sonra da (1260/1844-45) hâcegân sınıfına dâhil oldu. Rûmeli ordu-yı hümâyûnu rûznâmçeciliği de yapan şairin vefat tarihi bilinmemektedir. Sicill-i Osmanî ’ye göre Sultan Abdülmecîd devri (1839-1861) sonlarına yetişmiştir (Akbayar 1996: 1663).

Eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Fatîn bir gazelini örnek vererek “Haylice eş‘âr-ı güzîde nazmına muvaffak olmuşdur.”’ demektedir (1271: 439-440).

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî, C. 5. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay.

Cunbur, Müjgân (2007). “Vesim”. Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 8. Ankara: AKM Yay. 532.

Fatîn Dâvud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri.  C.II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1998). “Vesim Ahmed Efendi (Müderriszâde)”. C. 8. İstanbul: Dergâh Yay. 529.

Gazel

Müsellem mülk-i âlem-i server-i mekkârdır kâkül

Gürûh-ı ehl-i derde hâkim u serdârdır kâkül

Dü sad-satr-ı sevâd ammâ muharrer kilk-i mûlarla

Ki levh-i sâde-rûda sûre-i esrârdır kâkül

Degil illâ musavver resm-i dûd-ı âh dillerde

Ser-i her-mâh-rûda gör ki hâlâ vardır kâkül

Dü serverdir ki ol melek sevâd-ı dehre mâlikdir

Ki her dem hem-külâh-ı turra-ı tarrârdır kâkül

Vesîmâsâ salâ ehl-i kelâm-ı asra her dürlü

Ki da‘vâda güvâh-ı âdilim der-kârdır kâkül

(Fatin Davud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul. 439-440.)