Madde Detay

Ayhan Sarıismailoğlu, asıl soyadıyla Ayhan Eğdemir, 1932 yılında Konya’da doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimini burada tamamladıktan sonra Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinden 1953 yılında mezun oldu. Sarıkamış, İstanbul ve İskenderun'da askerî hâkim olarak görev yaptı ve 1964 yılına kadar bu görevine devam etti. Daha sonra Jandarma Genel Komutanlığı'nda Hukuk İşleri Müdür Yardımcısı olarak çalıştı ve buradan emekliye ayrıldı.

Hikâyeleri, şiirleri ve yazıları, çoğunlukla Hisar dergisinde yayımlanmakla birlikte Varlık dergisinde de görünen Sarıismailoğlu’nun “Yakalara Balina” adlı ilk hikâyesi Hisar dergisinin Ocak 1952 tarihli 21. sayısında yayımlandı. İlk ve tek hikâye kitabı olan ve 18 hikâyeyi içeren Baba Lüferle Balıkçı ise 1966 yılında Hisar Yayınları arasından çıktı.

Şiir, kitap tanıtımı ve eleştiri yazıları da bulunan Sarıismailoğlu’nun, Hisar’da yayımlanan biyografisinde önceleri şiir yayımlamak istediği fakat Hisar dergisinin kurucularından Ö. Fehmi Özçelik’in onu hikâye yazmaya yönlendirdiği belirtilmektedir. Bununla birlikte yazarın bazı şiirlerinin Ayhan S. imzasıyla Hisar’da yayımlanmaya devam ettiği görülür (İmzasız, 1966: 20).

Sarıismailoğlu’nun hikâyeleri ile ilgili olarak döneminde yapılan değerlendirmelerde, onun, küçücük olayları, izlenimleri, tutkuları, sımsıcak bir söyleyiş ve arı, duru bir dille verdiği, modern hikâyecilikteki belli belirsiz “gölge kahramanları” canlı, sevimli ve özentiden uzak bir anlatımla okuyucu karşısına çıkardığı ve kendine göre bir yol çizdiği gibi yorumlar yapılmıştır (Karaer, 1966: 2). Hikâyelerinin başlangıçta Sait Faik havası taşıdığı ifade edilse de özellikle son hikâyelerinde, kişilerini ve çeşitli çevrelerdeki gerçeklere bağlı zengin ve renkli anlatım olanaklarını, büyük bir rahatlık ve ustalıkla kullandığı vurgulanmıştır (Kurdakul, 1973: 337).

Sarıismailoğlu, kendi sanatıyla ilgili yaptığı bir değerlendirmesinde ise sanatının özünün “sevgi” olduğunu, İnsanı ancak sevginin kurtaracağına ve yücelteceğine inandığını belirtir ve bu sevgiyi gerek insanın kendi insan yaradılışını gerekse başka insanları, yaratılan, var olan şeyleri, bütünüyle doğayı ve Tanrı’yı sevmesi gibi somut bir biçimde anladığını ifade eder (İmzasız, 1966: 20).