Madde Detay

Muzaffer Doluca, Muzaffer F. müstear isimlerini de kullandı. Zeliha Hanım ile öğretmen Mehmet Fahri Bey'in oğlu olarak Çankırı'da doğdu. Ankara Gazi Lisesi (1941) ve Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'ni bitirdi (1948). Anadolu'nun çeşitli il ve ilçelerinde, Çubuk (1948), Oğuzeli ve Kilis'te (1949-51) sıtma savaş hekimi ve Şabanözü'nde hükûmet tabibi olarak görev yaptı (1951-53). Daha sonra İşçi Sigortaları Ankara Hastanesi'nde asistanlığa başladı. İç hastalıkları ihtisasını tamamlayarak Tosya Devlet Hastanesi'nde baştabip ve iç hastalıkları uzmanı olarak görev yaptı (1958-61). Bir süre Ayvalık Sağlık Merkezi'nde (1963-64) ve daha sonra Malatya Sosyal Sigortalar Kurumu'nda çalıştı. Malatya'daki görevinden emekliye ayrıldı (1973). Emeklilik sonrası bir dönem Ankara'da serbest hekim olarak çalıştıktan sonra İstanbul'a yerleşti. Eller adlı kitabı ile 1980 Türk Dil Kurumu Öykü Ödülü'nü kazandı. Türk Edebiyatçılar Derneği üyesi; evli ve üç çocuk babası olan yazar, 17 Ocak 1985'te öldü.

Edebiyata Büyük Doğu (1943) ve İstanbul (1944-46) dergilerinde Muzaffer Doluca imzasıyla kullandığı şiirleriyle girdi. 1947'den sonra Varlık dergisinde yayımladığı öykü ve yazılarıyla tanındı; bu dergide yayımlanan ilk öyküsü "Bir Fotoğraf Canlanıyor" (1947) ilgiyle karşılandı. Cumhuriyet, Akşam, Dünya, Vatan, Varlık, Türk Dili, Halkevleri, Ilgaz, Yazko Edebiyat gibi gazete ve dergilerde denemeler, makaleler ve kitap tanıtma yazıları yazdı. 1947-54 arası, öykücülüğü açısından oldukça verimli yıllar oldu; bu süre içinde sürekli yazdı. Öykülerini sırasıyla Bir Tesbih Tanesi (1951), Bu Dağın Ardı (1954), Eller (1979), Dağ Başındaki Ölü (1983) adlı kitaplarında bir araya getirdi. Yazar, Türk Dili dergisinde yapılan bir soruşturmaya verdiği cevapta öykü dünyası ile ilgili şu bilgileri vermiştir: "Ben öykülerimde, olayı, kişileri, diyeceklerime yardımcı olarak kullanırım. İzlenimlerim öykücülüğüme yardımcı olmuştur, ancak hiçbir olayı baştan sona izlememişimdir. Bir ucundan yakalamışımdır. Bir adam görmüşümdür bence ilginç olan, kurarım onun öyküsünü. Sormam kendisinden yaşamını. Bir söz duyarım, anahtar olan öykünme; söyleyenin yüzünü görmeye bile gereksinmem. Bir duvar görürüm, üzerine yazılar yazılmış, yeter benim için. Kesin bir sonuçla bitirmediğim öyküm çoktur. Okuruma düşünme payı bırakmak isterim." (Akt: Lekesiz 1998: 398). Öykülerinde klasik öykü anlayışına bağlı kalarak özellikle kasaba yaşamından seçtiği tiplerin portrelerini çevreleriyle ilişkilerinden soyutlamadan başarıyla çizdi; kasaba insanının acılarını, üzüntülerini, bireysel sorunlarını, aile ve toplum ilişkilerindeki sağlıksız yönlerini samimi bir dille anlattı (Yalçın 2010: 498-499).

Muzaffer Hacıhasanoğlu, Trenler Yeni Gidiyor adlı kitap hâlinde yayımlanan tek romanını 1983 yılında yayımladı. Romanlarından "Kasaba Kadınları" Vatan, "Evlerde Sevgi Yoktu" Milliyet, "Tatsız Dünya" Yenigün, "Emin Efendi" Cumhuriyet gazetelerinde tefrika edildi, ancak bu romanlarını kitaplaştırmadı. Romanlarında da son yıllarda yazdığı öykülerinde olduğu gibi toplumsal sorunlara ağırlık verdi. İzlenimlerinden yararlanarak kurduğu öykülerinde "insanı toplumu içinde gerçekçi açıdan görmeyi" amaçladı. Yazar, roman ve öykülerinin yanı sıra Atatürk Bakıyor Bize (1981) adlı bir inceleme kitabına da imza attı.