Madde Detay

Hüseyin Gümüşlüoğlu 1952 yılında Ankara/Altındağ’da doğmuştur. Gümüşlüoğlu 1958 yılında Aydınlıkevler Mahallesi’ne taşınmıştır, ilkokulu ve Sanat Enstitüsü Elektrik bölümünü burada bitirmiştir (Gülebakan 2010: 258). Küçük yaşlardan itibaren gönlünde büyük bir aşk taşıyan âşık kendi köylerinden başka bir âşığın torunuyla evlenmiştir (Gülebakan 2010: 259). Âşıklığın yanında düğün salonu işletmeciliği yapmıştır (Gülebakan 2010: 259). Şiirlerinde ‘Kul Hüseyin’ mahlasını kullanan Gümüşlüoğlu, bir gün rüyasında ‘Yanık Bülbül’ adıyla çağrılmıştır. Sahibini göremediği bu ses Gümüşlüoğlu’nun çok hoşuna gitmiş ve bir süre bu mahlasla şiirler yazmış fakat bir süre sonra bu tabirde benlik ve kibir duygularının hâkim olduğunu düşünmeye başlamıştır. Bundan dolayı da kibirden ve benlikten uzak durmak için “Bize ancak kulluk yaraşır.” demiş ve “Kul Hüseyin” mahlasını kullanmaya devam etmiştir (Gülebakan 2010: 260).

4-5 yaşlarında küçük bir çocukken babasının söylediği deyişler aklında kalmış ve 11-12 yaşlarından itibaren de kendisi deyişler yazıp söylemeye başlamıştır. İlk yazdığı şiir tasavvuf içerikli bir şiirdir: “Kulhuvallahü anad kaşların yaydır/ Mah cemalin ne güzel, yeni doğmuş aydır/ Güzel Muhammed yüzün Güneşten nurdur/ Gel bizi ağlatma her daim güldür.” (Gülebakan 2010: 258). Âşıklığı insanın yüreğine Allah’ın koyduğuna inanmış ve bu ateşi hiçbir zaman maddiyat için kullanmamıştır. Ticari hayatı yüzünden âşıklığa fazla vakit ayıramayan ve kendisini bu yüzden âşıklıkta başarılı bulmayan Gümüşlüoğlu her şeyin maddiyata dayandığı bu dünyada âşıklık geleneğinin gerçek anlamda yaşamasının zor olduğunu düşünmektedir (Gülebakan 2010: 259). Gümüşlüoğlu rüya ve badeye inanmaktadır (Gülebakan 2010: 260). Bade içen 7 âşığı (Viranî, Fuzûlî, Nesimî, Yeminî, Hatayî, Pir Sultan, Kul Himmet) örnek göstererek kendisinin çok istemesine rağmen bade içemediğini, bade içmenin güzel olduğu kadar da zor ve acı olduğunu söylemektedir (Gülebakan 2010: 260). “Bade içenler yaşadıkları müddetçe çok çile çekerler. Bade içmek dünyadan elini eteğini çekmek demektir, bu da çok zor bir iştir. Ayrıca bade içenler, bade içtikten sonra çok fazla yaşamazlar ve bade içtiklerini sır olarak saklarlar.” demiştir (Gülebakan 2010: 260).

Gümüşlüoğlu şiirlerini aile meclislerinde, kâmil muhabbetlerinde, cemlerde ve cemaatlerde icra etmeye çalışmış, herhangi bir derneğe üye olmamıştır. Şiirlerini müsvedde kağıtlara yazıp bırakan Gümüşlüoğlu bütün şiirlerini kaydetmemiş, hatta bazı şiirlerini yakmış, sonradan çok pişman olmuştur. Şiirlerinin üzerinde sonradan değiştirme ya da düzeltme yapmayan Gümüşlüoğlu kitap, kaset ya da CD çıkarmamış, herhangi bir derece ya da ödül almamıştır. Birkaç kez iki özel radyo kanalında program yapmıştır (Gülebakan 2010: 261).

Gümüşlüoğlu’nun sazda ve sözde ustası olmamıştır. Saz çalmakla beraber keman da çalabilen âşık, bunları kendi kendine öğrenmiştir. Gümüşlüoğlu, çağdaşı olan âşıklardan Feyzullah Çınar, Mahzunî Şerif, Neşet Ertaş, Şekip Şahadoğru ve Derviş Kemal ile tanışmıştır. Hayatında şairliğini etkileyen bir dönüm noktası olmamıştır. Şiirlerinde genellikle tasavvufi konuları işlemekle beraber, başından geçen olayları, insanlığı, üzüntülerini ve sevinçlerini anlattığı şiirler de yazmaktadır (Gülebakan 2010: 262).