Madde Detay

Diyarbakır’ın meşhur ailelerinden Gülşenî-zâdeler’e mensup olan Vâsıf hakkındaki bilgiler Alî Emîrî ve Şevket Beysanoğlu’nun verdiği birkaç cümleden ibarettir. Buna göre Vâsıf ilk eğitimini Şa'bân Kâmî Efendi’den almış, ardından Mahkeme-i Şeri’yye’ye devam ederek hukuk mahkemesine atanmıştır. 1286/1870 yılında başkâtipliğe terfi etmiştir. Şevket Beysanoğlu, Sa'îd Paşa’nın matbu Dîvân'ına bir tarih düşürdüğünden yola çıkarak Paşa ile samimi olduklarını ileri sürer (1996: 340). Vâsıf’ın 1289/1873 yılında Diyarbakır’da vefat ettiği kesin olsa da ölüm şekli ihtilaflıdır. Alî Emîrî’nin bildirdiğine göre şuuruna halel vâki olmuş ve üç gün sonra vefat etmiştir. Ancak Beysanoğlu şairin geçirdiği bir kriz sonucunda intihar ettiğini ve mezarının Urfakapı civarındaki tekkede bulunduğunu belirtir (1996: 340).

Alî Emîrî, Vâsıf’ın ârif, zeki ve hazırcevap bir şair olduğunu belirtir (Güner 2003: 59). Beysanoğlu da şairin mürettep Dîvân'ının el yazması notlar hâlinde torunu Vâsıf Barutoğlu’nda olduğunu kaydeder (1996: 340).

Adak, Abdurrahman (2012). Ali Emiri’nin Gözüyle Diyarbakırlı Şairler. İstanbul: Kent Işıkları Yay.

Alî Emîrî (1328). Tezkire-yi Şu’arâ-yı Âmid. C. I. Dersa’âdet: Âmidî Matbaası.

Beysanoğlu, Şevket (1996). Diyarbakırlı Fikir ve Sanat Adamları. C. I. Ankara: San Yay.

Güner, Galip ve Nurhan Güner (2003). Alî Emîrî-Esâmî-i Şu’arâ-yı Âmid. Ankara: Anıl Matbaası.

Korkusuz, M. Şefik (2004) Tezkire-i Meşâyıh-ı Âmid. İstanbul: Kent Yay.

Gazel

Harâbât ehliyüz meyhâneveş kâşânemüz vardur

Refîk u yârımuz yok elde bes peymânemüz vardur

Fenâ dehrinde aslâ olmayuz meyl-âver-i gerdûn

Ki Mısr-ı ışkda bir tekye-i vîrânemüz vardur

Yıkılsa mülk-i fânî çekmeyüz renc ü elem hâsıl

Ki sâkî devr-i devrüz devre-i a’yânemüz vardur

Hakîkat bâbınun Kıtmîriyüz bend-i sadâkatle

Biz ikrâra virüp ser dönmeyüz yek dânemüz vardur

Garîb ü bî-kesüz pâmâl kılma âstânunda

Terahhum eyle senden özge hîç cânânemüz vardur

Gürûh-ı zâhidân ta’n eyler her dem ehl-i irfâna

Ki bilmez bî-haberdür bezmde rindânemüz vardur

O meh-tâb-ı cihânun lem’a-yı ruhsârına her ân

Atar can şem’-i hüsne dil gibi pervânemüz vardur

O gül gûş eyleyüp zâr u figânum bâğ-ı hüsninde

Dimiş Vâsıf gibi rüsvây-ı ışk dîvânemüz vardur 

(Beysanoğlu, Şevket (1996). Diyarbakırlı Fikir ve Sanat Adamları. C. I. Ankara: San Yay. 340-342.)