Madde Detay

Cemal Yıldırım, 1950 senesinde Çorum'un Alaca ilçesine bağlı Çikhasan köyünde dünyaya gelmiştir. İlkokul eğitimine devam etmemiştir. 15 yaşına kadar köyünde çiftçilik yapmış, hayvan otlatmıştır. Çalışmak için 1965 yılında Ankara'ya gitmiştir. Burada inşaat işlerinde çalışmış, işportacılık yapmıştır. Sonrasında ise geçimini kol saati yaparak sağlamıştır. Cemal Yıldırım, askere 1975 yılında gitmiş, askerliğini havacı olarak Balıkesir'de tamamlamıştır. Yirmi üç yaşında evlenen âşık, dört çocuk babasıdır. En son Ankara'da ikamet ettiği belirtilmiştir (Ünal 2010: 83).

Cemal Yıldırım, ilk şiirini on sekiz yaşında karşılıksız bir aşkın hissettirdiği duygu yoğunluğu üzerine yazmıştır. Mahlas olarak bir dönem Yorgunî'yi kullansa da bu mahlasın başkası tarafından kullanıldığını öğrenince kendi ismini kullanmıştır. Âşık Cemal'in sazda ve sözde ustası bulunmamaktadır. Babasından ve kardeşlerinden görerek çocuklukta saz çalmaya başlayan Yıldırım, ozanlığın kurs veya ders ile olmayacağını, kişinin kendi yeteneği ile kaliteli bir ozan olacağı fikrini paylaşır. Şiir yazma ve söylemede Naçari Baba ve Olguni'den etkilenmiştir. Kendinden önceki âşıklardan Karacaoğlan, Pir Sultan, Abdullah Popur, Mahzunî Şerif'i de örnek almış ve ağırlıklı olarak onların şiirlerini söylemiştir. Rüya görme ve bade içmeye inanan âşık, şiir yazmaya da gördüğü bir rüya üzerine başladığını belirtir. Yıldırım, çoğu makamı kullanmakla birlikte bu makamların ismini tam olarak bilmemektedir. Söylediği şiirlerin şekil ve tür özellikleri hakkında da çok fazla bilgiye sahip değildir. Her konuda şiir yazan Âşık Cemal, şiirlerinde aşk, ayrılık, fakirlik konularını işlemiştir. Kendi çektiği ekonomik sıkıntılarını da şiirlere yansıtmıştır. Cemal Yıldırım, irticalen şiir söyleyememektedir. Âşık meclislerine ve âşık atışmalarına da katılmamaktadır. Âşık fasıl düzenlerini bilmeyen âşık, saz ve ney ağırlıklı bir albümü bulunmaktadır. Yıldırım, şenlik ve festivallere katılmamış, önceleri yerel radyolardaki programlara katılmış olsa da sonradan bunu da bırakarak geleneği bireysel hayatında devam ettirmiştir. Çocuklarından biri de şiirle ilgilenmekte ve daha çok serbest şiir yazmaktadır (Ünal 2010: 83-87).