Madde Detay

 Bursa’da doğdu. Subhî isimli bir imamın oğlu olup asıl adı Şeyh Mehmet Ali Subhî Efendi'dir. Müstakim-zâde'ye göre ise adı Abdullah, baba adı Mustafa'dır. Subhî, tahsil hayatına başlayarak Aga-zâde’den mülazım oldu. Müderrislik ve kadılık yaptı. Hacca gitti ve orada bir süre mücavir olarak kaldı. Dönüşünde Halveti şeyhlerinden Memi Can Efendi'ye bağlandı. Fatih Camiinde Mesnevi okuttu. Dünya işlerinden elini eteğini çekerek tasavvufla meşgul oldu. Bu alanda mesafeler kat ederek ilm-i tasavvufta yegane oldu. I. Mustafa devri sonlarında öldü. Müstakim-zâde ölüm tarihini 1622 olarak verir. Suhbî, babasının adını şiirlerinde mahlas olarak kullandı. Sultan Murat Han’ın gazellerini şerh etti. Bundan dolayı sultanın ilgisini çekerek çok ihsanlarına mazhar oldu. Türkçe şiirlerinin yanında Farsça şiirleri de vardır.  Subhî şiirlerinde daha çok tasavvufî konuları işlemiştir. Kaynaklarda Risâle-i Pergâr u Kalem isimli bir mesnevisi vardır. Şairin ayrıca Mizânü'l-Ahlak adlı bir diğer eseri ile şeyhi Memi Can Efendi'nin bazı menkıbelerinden söz eden Nakdü's-Sülûk fî Tarîkı'l-Meslûk'u ve Esmâü'l-Hüsnâ Şerhi vardır. Şairden örnek olarak alınan şiirde reddü’l-‘acz ale’s-sadr sanatı başarıyla uygulanmıştır.

Canım, Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü’n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay.

Cumbur, Müjgan (2007). "Subhî". Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 7. Ankara: AKM Yay. 637.

İpekten, Halûk (vd.) (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1989). Kınalı-zade Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: TTK Yay.

Sungurhan Eyduran, Aysun (hzl.) (2008). Beyânî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: Kültür Bakanlığı http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/belge/1-83502/beyani----tezkiretus-suara.html [erişim tarihi: 15.12.2013]. 

Şemseddin Sâmi (1311). Kâmûsu’l-A’lâm. C. IV. İstanbul: Mihran Matbaası.

Mısr-ı cemâl içinde sen Yûsuf-ı huceste

Sen Yûsuf-ı huceste aşkunda ben şikeste

 Aşkunda ben şikeste bil ey tabîb-i dil kim

Düşdüm gamunla derde oldum ölümlü hasta

 Oldum ölümlü hasta âhû gözün ucından

Dahî beter gerekdür ey dil uyana meste

 Ey dil uyana meste ta‘n eyler ise zâhid

Ayak tolayalum gel sûfî-i mey-pereste

 Sûfî-i mey-pereste Subhî sabûh içür kim

Şevk ile cûşa gülsün ol hâtır-ı şikeste

(Canım, Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü’n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay. 354.)