Madde Detay

Edibe Hanım ve Prof. Dr. Muzaffer Yasar'ın oğlu olarak İstanbul'da dünyaya geldi. Galatasaray Lisesindeki eğitimini tamamladıktan sonra İstanbul Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümüne girdi. İkinci sınıfta öğrenimini yarım bıraktı; çeviriler yaptı. Çevirilerini reklam yazarlığı takip etti. Bir dönem sinemayla da uğraşan Yasar senaryo ve diyaloglar yazdı (Kolektif 2003: 1074). 13 Temmuz 2018'de akciğer kanserine yenik düşerek İstanbul'da vefat etti (Günersel 2018).

İzzet Yasar, 1970’lerde Birikim ve Yeni Dergi'deki şiirleriyle tanınmaya başlandı (Kolektif 2003: 1074). Şiiri bir edebî sanat olarak kabul etmedi ve her sanatın bir “şiir hâli”nin olduğunu savundu (Duymaz 2008: 8). “Kapalı, çetin, lanetli şiir”ler yazdığı söylenen (Yasar 2002) sanatçıda İkinci Yeni’nin özellikle de Ece Ayhan’ın etkileri görüldü (Koçak 2012: 203-204). Eserlerinde günlük olaylardan, kutsal ve tarihî kitaplardan beslendi, poetikasını “dil” üzerine inşa etti ve dil oyunlarını önemsedi (Duymaz 2008: 8).

“Oyun”lara olan merakı nedeniyle Ahmet Güntan’la birlikte Reşit İmrahor’u yarattı. İkili 1983’te bu mahlasla şiirler yayımladı. Onlara bir dönem Mustafa Irgat eşlik etti. 1988’de oyuna Enis Batur da katıldı (Batur 2002: 317-318). İmrahor imzasıyla Kuvve’den Fiil’e isimli şiir kitabı yayımlandı, çeviriler yapıldı ve bir antoloji hazırlandı (324).

Öykücülüğüyle de dikkat çeken İzzet Yasar, hikâyelerinde son derece yalın bir dil kullandı. Kara mizahtan sıklıkla yararlanarak okuyucusunu rahatsız etmeyi ve kendiyle yüzleştirmeyi tercih etti. Öyküyle üslup arasında karşıtlık yaratarak gerçekliğin farklı bir açıdan algılanmasını sağladı (Kolektif 2003: 1075). Doğayla iç içe olan kıyı kasabalarını, adaları ve pansiyonları mekân olarak seçti. Şehrin karmaşasından kaçan insanların yaşamlarından kesitler sundu. Doksanlı yıllardan beri vejetaryen olan sanatçı (Graf 2017), bu bilinçle hayvanların dünyasına ve insanlarla olan ilişkilerine yer verdiği öyküler de kaleme aldı.