Madde Detay

Malatya'nın Ağvan Köyünde doğdu. Hanife ve Muharrem Minnetoğlu’nun oğlu olan İbrahim Minnetoğlu, ailesiyle 1928'de Malatya'dan İstanbul’a gitti ve 1940 yılında İstanbul Erkek Lisesi’ni bitirdi. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne girdi. Burada öğrenciyken gazetecilik hayatına atılarak Yeni Sabah gazetesinde çalıştı. 1944 yılında Yataklı Vagonlar Şirketi'ne işçi olarak girdi ve daha sonra burada şef ve müfettiş oldu. 1952’den itibaren Dünya gazetesinin “Vagon Penceresinden” sütununun yazarlığını yaptı. 1961’de Minnetoğlu Yayınevi’ni ve 1962’de de Minnetoğlu Dağıtım Teşkilatı’nı kurdu. 1956’da Yataklı Vagonlar Şirketi’nden ayrılarak Tercüman gazetesinde fıkra yazarlığı yaptı ve 1976’da buradan emekli oldu. Anadolu gezilerini yansıtan röportajları ve Tercüman gazetesindeki fıkralarıyla tanındı. 1980 yılında yaptığı sözlük çalışmaları nedeniyle Türk Milli Kültür Vakfı Türkçe Ödülü'nü aldı. 1993'te vefat etti.

İbrahim Minnetoğlu ilk şiirlerini 7 Gün ve Yirminci Asır dergilerinde yayımladıktan sonra Hürses, Hergün, Dünya, Tercüman, Aile gazeteleri ile Her Hafta, Kaynak, Hisar, Türk Dili, Edebiyat Dünyası, Türk Düşüncesi, Varlık, Salkım, Çağrı, Meşale, Defne, Türk Edebiyatı gibi dergilerde de şiirleri ile yer almıştır. İnci Enginün, İbrahim Minnetoğlu'nun İstanbul'un Fethi, Kıbrıs Destanı gibi ilk şiirlerinin bulunduğu kitaplarındaki destansı tonu koruduğunu, son şiirlerinde üçgen şiirler dediği, bir kelimeden başlayan ve dizilişiyle bir üçgen oluşturan şiirleri denediğini ve daima ülke bütünlüğünü ve sevgiyi dile getirdiğini ifade eder (2016: 113). Heceyle ve serbest nazımla yazdığı şiirlerinde Anadolu insanının sıkıntılarına, aşklarına, hayatlarına, özlemlerine yer verir, felsefi problemlerden uzak duran şairin dili ve üslubu da yalın ve anlaşılırdır. Materyalizm gibi konulara karşı olan şairin, duyuş ve yaklaşımı daha çok millî duyarlıklı şairlere yakındır. Onun bu bakış açısını Türk Düşüncesi dergisinde yer alan “Materyalist” adlı şiirinde görmek mümkündür: Şiirde, materyalist insanın zavallı, biçare bir para ağacı gibi olduğunu ancak bu para içinde ruhunun harap olduğunu, bu nedenle paranın sağladığı konforun hiçbir işe yaramadığını ifade eder (nr. 4, 1 Mart 1954, s. 287). Bu düşüncesini yine aynı dergide yer alan “İnsan” şiirinde de devam ettirir.

1944 yılında işçi olarak girdiği Yataklı Vagonlar Şirketi'ndeki izlenimlerini 1952 yılından itibaren Dünya gazetesinin “Vagon Penceresinden” sütununda yazmıştır. Bu yazılarını daha sonra 1959'da Vagon Penceresinden adıyla yayımlamıştır. Bu eseri deneme-gezi yazısı niteliğindedir. Ayrıca Ahmet Köklügiller ile birlikte 180 şair ve yazar ile yapılmış röportaj, anket ve soruşturmalardan oluşan Şair ve Yazarlarımız Nasıl Yazıyorlar? (1974) adlı bir çalışması da bulunmaktadır.