Madde Detay

İstanbul'un Üsküdar ilçesinde doğdu. Kandilli Kız Lisesini bitirdi. İstanbul Üniversitesi Arkeoloji ve Sanat Tarihi Bölümünuden mezun oldu. Hikâyeleri ve yazıları Lamure, İtibar, Dil ve Edebiyat, Kardelen, Düşçınarı, Dergâh, Türk Dili ve Hece Öykü gibi dergilerde yayımlandı.

Gülçin Durman hikâyeciliği kendine meslek edinen ve bu türde son dönemde öne çıkan yazarlardandır. Yazarın ilk kitabı Kent Masalları (2004) 12 Eylül öncesinin tuhaf günlerini, 80'li yılların naylon dünyasını, 90'ların yabansı hayatı ve yeni bin yılın karanlık, girift tuzaklarını ele alır. Gelenekten beslenen yazarın gelenek-fantastik arasındaki köprüde gezinen öykülerinde dikkati çeken husus, hayatın içindeki tuhaflıklar ve tuhaf durumlar içindeki hayatın doğal akışıdır. Yazarın ince bir mizah ve ironi içeren anlatımı İnşallah (2015)'ı oluşturur. Durman, kitapta yer alan; Güzel Bir Şey Düşünmek hikâyesinde güzellik kelimesinin herkese göre değişken algılanışını, Sezon Finali’nde televizyon bağımlısı insanları, Bukalemun hikâyesinde başörtülü çalışanların yasaklı dönemlerde özel sektörde karşılaştıkları sıkıntıları, Yeşim H. Ölmek İstiyor hikâyesinde hayatla ve ailesiyle başı hoş olmayan bir kızın üç yıldır intihar etmek isteğiyle doluluğunu, Apartman Kedisi Ziya’nın Son Aşkı hikâyesinde kedilerin gözünden insanları, çocukları, erkekleri; Hiç Kimse Seni Sevmeyecek hikâyesinde babasız kalan Zekiye’nin hazin sonunu irdeler ve Kizzuwatna Benim Uzak Sevgilim ve İnşallah hikâyelerinde ise, fantastik bir anlatıma doğru yol alır (Bayrak 2015). Başıma Gelenler Hep Senin Yüzünden (2019) adlı kitabında ise çocukluğa dair yazdığı hikâyeler ağırlıktadır. Yazgıç, bu kitap ekseninde yazarın hikâyelerini "Hayat kesitleri üzerinden ilerliyor Gülçin Durman’ın hikâyeleri. Beylerbeyi, Kuzguncuk civarının mahalle kültürünün yaşandığı dönemleri - hâlâ bir miktar devam ediyor- kaleme aldığı hikâyelerde okura telkin edilen gerçeklik duygusu tatlı ve buruk, biraz da hüzünle ve neşeyle ilerliyor. (...) Daha önce İnşallah adlı kitabı için kaleme aldığım yazıda 'Hikâye karakterleri Durman’ın yazdıklarında sadece isimleriyle değil canlarıyla yer alıyorlar. Anlattığı karakterlerin canlarının acıdığını, hüzünlendiğini hikâyede kelimelerle değil kurulan atmosferle hissettiriyor' demiştim. Bu kitapta daha da güçlü ve derinlikli bir karakter galerisi gördüm." (Yazgıç 2019) cümleleriyle değerlendirmiştir.