Madde Detay

Hamit Bölücek, Sivas'ın Gürün ilçesine bağlı Akdere köyünde 1936'da doğmuştur. Babasının adı Hasan, annesinin adı ise Gülizar Hanım'dır. Dört erkek bir kız olmak üzere beş çocuklu bir ailenin üyesidir. Çocukluğu büyüklerinden dinlediği seferberlik hatıralarıyla geçer (Kaya 2009: 61). 1949'da ilkokulu köyünde tamamladıktan sonra eğitim hayatına devam edemeyen şâir, 1957'de askere gider, askerlik vazifesini Malatya, Erzincan ve Bayburt'ta tamamlayıp döndükten sonra ise Naciye Hanım ile dünya evine girer. Bu evlilikten üç erkek, bir de kız çocuğu (Cihangir, Sinan, Mustafa Yücel ve Günsel) olan Hamit Bölücek, uzun yıllar çiftçilikle uğraştıktan sonra İstanbul'a giderek orada bir cam fabrikasında işçi olarak çalışmıştır. Kendi imkânlarıyla emekli olan Bölücek Kayseri'de ikamet etmektedir (Kafadar 2011: 11-15).

Hamit, şiirle ilgilenmeye henüz ilkokul çağlarında başlamıştır (Öz 2002: 107). Halk şiirine ilgi duymasında küçük yaşlarda köylerine gelip giderek onda derin izler bırakan gezgin ozanların büyük etkisi olmuştur. Âşığın ifadelerine göre o, etkilendiği ozanlar gibi şiirler üretmeye çalışsa da ilk etapta başarılı olamamış; bu da onu çok üzmüştür (Kafadar 2011: 17). İlerleyen yıllarda şiiri doğru yazabilmek için Doğan Kaya, Kadir Pürlü ve Mahir Pekşen gibi isimlerden bilgiler alan Bölücek, Âşık Veysel'den etkilenerek şiirlerinde "Hamit" mahlasını kullanmaya karar verir. Denilebilir ki o, hakiki anlamda şiir yazmaya 50 yaşından sonra başlamıştır (Kaya 2009: 61).

Şiirlerinde adını mahlas olarak kullanır. Herhangi bir usta çırak ilişkisinden geçmeyen Hamit; Karacaoğlan, Âşık Veysel ve Abdurrahim Karakoç'tan etkilenmiştir (Öz 2002: 107). Geleneğin önemli uygulamalarından saz çalma, bade içme, irticalen şiir söyleme, hikâye tasnif etme gibi unsurlarını gösteremeyen şâir, şiirlerini yazarak üretmektedir. Âşık, şiirlerinin tamamında hece ölçüsünü kullanır. 11'li hece ölçüsü şâirin en çok kullandığı yapıdır. Bunları sırasıyla 8'li ve 7'li şiirler takip eder. Şiirlerini genellikle dörtlükler hâlinde kurgulayan şairin beyitlerle ürettiği şiirleri de mevcuttur. Şiirlerinde tek ayaktan ziyade döner ayak bulunmaktadır. Bu da onun ürettiği şiirler için hatırı sayılır derecede mesai harcadığının göstergesi olabilir (Kafadar 2011: 23-24). Başta koşma olmak üzere semai ve destan nazım şekillerini de ustalıkla kullanmıştır.

Şiirlerinin konusu geniştir. Örneğin; aşk konusunu daha çok dünyevi aşk olmakla birlikte manevi anlamda da işlemeyi başarmıştır. Bunun yanında yoksulluk, gurbet ve çeşitli sosyal konularla birlikte tabiat, özlem, çekilen dert ve sıkıntılar şiirinde bilhassa teknik açıdan sağlam bir şekilde işlenmiştir. Sivas ile ilgili şiirleri daha çok övgüleme nazım türüyle yazılırken gözüne çarpan aksaklıkları dile getirdiği şiirleri taşlama türüyle yazılmıştır. Halk şiirinin farklı nazım türlerinde kaleme aldığı şiirleri de mevcuttur.