Madde Detay

Niksarlı Emir Hasan-zâde Suûdi Mehmed Efendi’nin oğludur. İlim tahsilini Sadeddin Efendi’nin yanında tamamladıktan sonra sırasıyla Kestel, Papazoğlu ve Püstem Paşa medreselerinde müderrislik yaptı. Silahşörlükte meşhurdu. Bu konuda Nev’î, Edirnekapı’da hendek kenarından attığı ciritin iki kat kapının üstünden geçip çarşı meydanına düştüğünü ve Tozkoparan Menzil’ine ulaştığını rivayet eder. Üç dilde şiirleri ve Tefsir-i Şerif’den bazı sûrelere yazdığı hâşiyeleri vardı. Divanı sahibidir. Tabîbî, Kadrî’nin ölümü için “İtdi Kadrî Çelebi ‘azm-i bekâ” tarihini söylemiştir. 1004/1596 yılında vefat eden Kadrî, Mimar Sinan türbesi civarında medfundur (Özcan 1989: 402, Kayabaşı 1997: 459, Akbayar 1996: C. 3, 856).

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay.

Kayabaşı, Bekir (hzl.) (1997). Kafzâde Fâizi’nin Zübdetü’l-Eş’âr’ı. Doktora Tezi. Malatya: İnönü Üniversitesi. 

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. Ankara: Bizim Büro Yay.

Müstakimzâde Süleyman Sadeddin Efendi (1762). Mecelletü’n-Nisâb. Tıpkıbasım. Ankara: KB Yay.

Özcan, Abdülkadir (1989). Nev'izade Atayi, Şakaik-i Nu'maniye ve Zeyilleri. 5 C. İstanbul: Çağrı Yay.

Kıt'a

Ak akçe kara gün içün durur diyü gerdûn 

Dökerdi dirhem-ı berfi arardugınca hevâ

Dırahtlar agarup gayli münhani olmış

Çemende tutsa n'ola her biri elinde ‘asâ

Nisâr içün çemene destin eyleyüp pür-sîm

Gınâda servler izhâr ider yed-i beyzâ

Pür oldı şûşe-i yahlar kenâr-ı bâmında

Dükân-ı şîşegerân oldı hâneler gûyâ

Döner şu mâhîye kim sayd-ı dâm olup kalmış

Kenâr-ı bâmda yah-pâreler ki eyler câ

Pür aldı berf u yah ile şu denlü rûy-ı zemîn

Ki döndi kubbe-i yahdana künbed-i hadrâ

Ne denlü boylasalar gavrine yitişmezler

Muhît-i ‘ilm u bihâr-ı fezâ'ilin ‘ulemâ 

***

Kıt'a

Korkum odur ki birgün anun yolına gelür

Bahs itmesün şerâre-i âhumla keh-keşân

Câm-ı şarabdan nice baş kalduram şehâ

Oldum humâr-ı bâde-i mihnetle ser-girân

Benzer şu nahle kim sala her yana şâhlar

Saldukca sagına solına tîg-i hun-feşân

Âheng-i ceng eylese başlar kesüp hemân

Ol dem öninde baş koya ğençe-i pehlevân

Keskin geçer ‘adû dahı ammâ dem-i neberd

Kaç başı var ki tîgünle ola imtihân

Böyle bir erkeş iken hâme-i gül-gûn câmen

Zîr-i destünde olup eylemez asla tûgyân

Kadriyâ yaklaşamaz kimse fesâhâtda bana

Pîşe-i mülk-i ma’ânide benüm pîr-i beyân 

(Kayabaşı, Bekir (hzl.) (1997). Kafzâde Fâizi’nin Zübdetü’l-Eş’âr’ı. Doktora Tezi. Malatya: İnönü Üniversitesi. 461-463.)