Madde Detay

1966’da İran’daki Karadağ’ın Eher bölgesinin Cevanşıh köyünde doğan Âşık Mehbub Esgerî, 16 yaşında ailesiyle birlikte Tebriz’e göç etmek zorunda kalır (Revan 2004: 131; Abbasi vd. 2013: 339; Özdamar 2016).

20 yaşında âşıklık eğitimi almaya karar veren Âşık Mehbub Esgerî, saz eğitimini Âşık Sadakat Genceli’nin saz okulunda, âşık edebiyatı eğitimini ise Âşık Aziz Şehnazî ve Âşık Hasan Gaffarî’nin yanında 3 yılda tamamladıktan sonra 23 yaşında âşıklığa başlamıştır. Ustalarından aldığı bu eğitim dışında kadim âşıkların kaset ve CD’lere okuduğu şiir ve destanlardan da şiir ve destan repertuvarını geliştirmiştir (Abbasî vd. 2013: 339; Özdamar 2016).

Günümüzde Gecil Kapısı’ndaki Elseven Âşıklar Kahvesi’nde, toylarda ve çeşitli meclislerde Balabancı Ali Zariî Pakçin, Balabancı Alirıza Esedzade Akderk ve Kavalcı Ferhad Purabbas Cobend ile sanatını icra etmektedir (Özdamar 2016).

Ustalarından “usta malı” destanlar da öğrenen Âşık Mehbub Esgerî, günümüzde “Kurbani ile Peri”, “Hasta Kasım”, “Valih ile Zernigar”, destanları ile Köroğlu Destanı’nın bazı kollarını anlatabildiğini söylemektedir (Abbasî vd. 2013: 339).

Âşıklığa başladıktan sonra şiir yazmaya başlayan Âşık Mehbub Esgerî, şiirlerinde “Âşık Mehbub ve Mehbub” mahlasını kullanmaktadır. Yarattığı şiirlerin bir kısmını toylarda ve çeşitli programlarda icra ettiğini söylemektedir (Özdamar 2016).

Tebrizli birçok âşıkta olduğu gibi Âşık Mehbub Esgerî’nin şiirlerinde genelde Azerbaycan kimliği sezilir. Âşığa göre yaşadığı bölge kadim Azerbaycan’ın bir parçasıdır ve bu coğrafyada Azerbaycan Türkçesi konuşulur, sazı çalınır, şiir türleri okunur, kısacası kültürü yaşatılır (Özdamar 2016).

Şiirlerindeki bir diğer konu ise sazın âşıklar için önemidir. Âşık; “Başlansız o derin dayaz/ Salhansın ördeğile gaz/ Âşık Mehbub çeksin avaz/ Yaşıl göller havasında” diyerek âşıklar için sazın öneminden bahseder (Özdamar 2016; Özdamar 2017: 210).