Madde Detay

Emir Kamranî, 1337/1958 yılında Hemedan vilayetinin Bahar ilçesine bağlı Lalecin bölgesinde doğmuştur. Herhangi bir formel eğitim sürecinden geçmemiş, yalnızca aldığı Kur’an-ı Kerim dersleri sayesinde temel düzeyde okuma yazma öğrenmiştir. 1366/1987 yılında evlenmiş olup iki kız çocuğu vardır. Uzun yıllar ticaretle uğraşarak geçimini sağlayan Kamranî, günümüzde emeklilik dönemini sürdürmektedir. Yaşadığı siyasal ve toplumsal baskılar sebebiyle gelenekteki “âşık” unvanını kullanmaktan imtina etmekte, kendisine “üstat” denilmesini tercih etmektedir. Bu tutumu hem şahsî bir tavrı hem de bölgedeki değişen sosyokültürel koşullara karşı aldığı mesafeli duruşu yansıtmaktadır.

Müzik serüvenine 1360/1981 yılında Hemedan sahasının önde gelen isimlerinden Âşık Hâdi Gülzârî’den çöğür öğrenerek başlayan Emir Kamranî, zamanla setar icrasında da yetkinlik kazanmıştır. Henüz on beş yaşındayken ilk sahne tecrübesini yaşamış, ancak İran İslam Devrimi sürecinde karşılaştığı çeşitli zorluklar nedeniyle toy gibi kamusal icra ortamlarından çekilmiştir. Günümüzde sanatını daha çok dost meclisleri gibi kapalı ve mahrem sayılabilecek ortamlarda sürdürmektei bu icraları sadece kişisel bir uğraş olarak değil, Türk dili ve kültürüne yönelik bir hizmet faaliyeti olarak değerlendirmektedir. Bu anlamda Emir Kamranî, sanatçı kimliğini kültürel bir misyon bilinciyle birlikte düşünmektedir.

Üstat Emir’in anlatı repertuvarı hem bütünüyle hem de kısmen hafızasında yer eden halk hikâyelerinden oluşmaktadır. Gergerli Memmed, Göğçek Rıza ile Dede Yadigâr, Heste Kasım, Mesım ile Efruz Peri, Seyidi ile Peri ve Şirin ile Birçek bildiği başlıca hikâyeler arasındadır. Müzikal repertuvarı da geleneksel makam bilgisini esas almaktadır. Çöğür icralarında başvurduğu temel makamlar ise Bütün Şikeste, Yarım Şikeste/Mulam Şikeste, Çerrah, Dübeytî, Kerem, Koba, Nim Koba, Köroğlu, Maran ve Mihreban’dır.