Madde Detay

Zeynel Çınar 1964 yılında Ardahan'ın Göle ilçesine bağlı Yeniköy'de doğmuştur. Türkmen bir ailenin çocuğudur. İlkokul mezunu olan âşık, on üç yaşından sonra çobanlık yapmıştır. Dayısının kızıyla evlenmiştir, Pınar, Emin ve Yudum isimli üç çocuğu vardır.1984 yılında askerlik görevi için Ankara' ya gitmiştir. Askerden dönünce ailesiyle birlikte Ankara'ya yerleşmiş ve apartman görevlisi olarak çalışmıştır. Çınar, sazıyla Türkiye'yi dolaşmış, cem zakirliği de yapmıştır. Ozanlar Vakfı, Ozanlar Birliği, Âşıklar Derneği gibi birçok derneğe üyedir. 2005 yılında Altındağ Belediyesi ve Ankara Halk Âşıkları Kültür ve Araştırma Derneğinin düzenlediği yarışmada türkü dalında birinci olmuştur. Âşık sayısız festivale ve şenliğe katılmış ve katılmaya devam etmektedir. Posof Âşıklar Şenliği, Ardahan Damal Müzik Şenliği ve Çıldır Gölü Festivali bunlardan bazılarıdır. Toplam altı kaseti vardır ve Hüseyin Özşahin'in yönettiği "Ozanlar Yaylası" adlı filmde rol almıştır (Taşkan 2010: 544-550).

Zeynel Çınar'a "Ozan Çınarî" mahlasını ustası Murat Çobanoğlu vermiştir. Zeynel Çınar, şiirlerinde Zeynel mahlasını da kullanmaktadır. Çınar,13-14 yaşlarında gördüğü rüyayla şiir söylemeye başlamıştır. Âşıklığının gelişmesinde yetiştiği çevrenin büyük etkisi olmuştur. Köylerine gelen âşıklardan Reyhanî, Şeref Taşlıova ve Murat Çobanoğlu başta olmak üzere pek çok âşıkla tanışmış ve çalışma imkânı bulmuştur. Âşık Hüdai olarak bilinen Sabri Orak'ı üstadı olarak kabul eden Çınar'ın Âşık Adem, Mustafa Karakaş, Ünser Akpınar ve Ünsal İpekoğlu yetiştirdiği çıraklardır. Âşık, Sümmani koluna mensuptur. Âşık Hıfzı'dan ve Âşık Şenlik'ten Erçişli Emrah, Köroğlu, Aslı ile Kerem, Yaralı Mahmut gibi halk hikâyelerini anlatmaktadır. Cemlerde de deyişler söylemektedir. Şiirlerinde genellikle sevdayı anlatmıştır. Âşığın tabiata ve insanlara karşı yoğun sevgisi vardır. Bu yüzden şiirlerinde tabiat unsurlarından sıkça faydalanmıştır. Güzelleme, koçaklama, methiye, taşlama, tecnis türünde şiirler söylemiştir. Zeynel Çınar âşık fasıllarına katılmaktadır (Taşkan 2010: 544-550).