Madde Detay

Osman Şahbaz, 1943 yılında Afyon’un Emirdağ ilçesinin Veysel köyünde doğmuştur. On bir yaşında öksüz kalmış, okumayı çok istemesine rağmen çeşitli sebeplerden dolayı mümkün olmamıştır. Kuran kursuna gitmiş; kurs bittikten sonra iki sene imam olarak görev yapmıştır. Kendi köyünden sevdiği bir kızla evlenmiş, ilk dörtlüklerini de bu yaşlarda sevdiği kıza yazmıştır. Şahbaz, Tekirdağ Malkara’da iki sene askerlik yaptıktan sonra 1966 yılında eşini memlekette bırakarak Belçika’ya turist olarak gitmiştir (Turan vd. 2010: 322). Uzun bir süre gurbette olan Şahbaz gurbetle ilgili düşüncelerini şöyle açıklamıştır: “Hepimizin hayali, gurbette birkaç sene çalışıp, para kazanıp geri dönmekti ama işler hiç de öyle gitmedi. 1966’da işe başladık, kırk küsür sene geçti dönemedik. Döndüğümde de buradaki hayal ettiklerimi bulamadım.” O, gurbette yabancı, sılada "Almancı" olmanın ikilemini her zaman hissettiğini belirtir. Şahbaz, “Nereliyim Ben” şiirinde bu ikilemi belirgin biçimde ifade etmiştir. Osman Şahbaz, vatanına çok bağlıdır. Torununa yazdığı şiirinde de ona Emirdağlı olduğunu hatırlatarak yüreğinin vatan sevgisiyle dolmasını temenni eder (Turan vd. 2010: 324). Şahbaz, Belçika’da fazla vakit bulamadığından çeşitli derneklere katılamadığını ve çağdaşlarıyla ve halkla iletişim içinde olamadığını, en büyük hatasının da burada olduğunu dile getirmiştir. Şahbaz, “Bu milletin şiir kabiliyeti varsa, bunun bitmemesi için üniversitelerin ve devletin bu konuda destek vermesi gerekir." diyerek geleneğin önemine dikkat çekmiştir (Turan vd. 2010: 326). Şair Osman Şahbaz, 2011 yılında vefat etmiştir (www.gundem.be).

Osman Şahbaz, şiir söylemesi konusunda “Belçika’ya geldikten birkaç sene sonra içimdeki şiir yazma isteği dışa vurdu, çevredekiler şiirlerime övgü gösterdikçe, bir sanatçının alkışlandıkça coşması gibi, şiirlerin devamı geldi ve bu şiirlerimi kitap hâline getirdim.” demektedir. Şahbaz, ustasının olmadığını ancak bütün ustalara saygı duyduğunu, Karacaoğlan’ın, Yunus’un şiirlerini beğenerek okuduğunu dile getirmiştir. Rüyaya ve badeye inanmamaktadır. Mahlas olarak da adını kullanmaktadır (Turan vd. 2010: 323). Şahbaz, şiirlerini ilk yazdığı şekliyle bırakmamış, daha sonra düzeltmeler yapmıştır. Osman Şahbaz’ın hemen her konuda şiiri vardır ancak şiirlerinde ağırlıklı olarak gurbeti işler. Yazdığı şiir kitaplarının hepsinin adında gurbet kelimesinin geçmesi hayatının merkezinde gurbet olduğunu göstermektedir (Turan vd. 2010: 323). Şahbaz, eğer gurbette yaşamasaydı, hasreti bu denli içinde hissetmeseydi bu kadar üretemeyeceğini söyler. “Gurbettir bana şiir yazdıran” diyen Şahbaz’ın eserlerinden bazıları şunlardır: Gurbetin Getirdikleri, Gurbetin Acıları, Gurbetin Söylettiği, Gurbetin İçinden, Gurbetin Sesi, Gurbetin Gözyaşları, Gurbetin Öyküsü (Roman). Şahbaz, Eskişehir’de Şairler Derneğine üyedir. Bu üyelik, Eskişehir televizyonunda şiir söylemesi vesilesiyle olmuştur. Bu dernekten şiir konusunda da yardımlar aldığını, böylelikle şiirini çok daha geliştirdiğini ifade eder (Turan vd. 2010: 325).