Madde Detay

1914 yılında Divriği’nin Diktaş köyünde doğan halk şairinin asıl adı Hasan Güneri’dir. Kamil ve Yeter’in oğlu olan âşık, geçimini köyünde çiftçilikle sağlar. Kısa bir müddet Divriği Demir-Çelik işletmesinde çalışır. İnsanı, tabiatı ve bitkileri seven birisidir. Ömür boyu ceketinin yaka cebinden çiçek ve yaprağı hiç eksik etmez. 1962 yılında Ankara’ya oğlu Sait Güneri’nin yanına gelir, ölünceye kadar onun yanında kalır. 1984 yılında vefat eden âşık, Ankara’da Karşıyaka Mezarlığı’nda yatmaktadır (Kaya 2009: 393).

Bahri Hasan mahlasını kullanan âşık, şiirlerini hece ölçüsüyle söyler. Yarım kafiyenin yanında tam ve zengin kafiye kullandığı şiirlerini sade bir Türkçeyle oluşturur. Ağırlıklı olarak tasavvufi konular işleyen âşık bireysel konularda da şiirler yazar.

Şiire yönelmesinde gençliğinde sık sık saz şairlerinin meclisinde bulunmasının etkisi olur. Defalarca Akmeşe (Eski adı: Ziniski) köyünde Seyit Baba Tekkesinde yapılan ayin-i cemlere katılır. Çok sayıda usta malı şiir bilir. Şiirlerinde daha ziyade Alevi- Bektaşi düşüncesini yansıtan âşık genellikle tek ayak kullanır (Kaya 2009: 393).

Halk şairleri halkın duygularına, düşüncelerine, inançlarına, dünya görüşlerine, dertlerine, isteklerine, bunalımlarına, hülasa bütün ferdi ve sosyal meselelerine tercüman olan kişilerdir. Sözleri, anlamlı, özlü ve etkileyici olup, aynı zamanda gerçeği ve doğruyu yansıtır. Türk halk şiirinde işlenen konular müşterektir. Bir başka deyişle, bir aşığın şiirinde yer verdiği konuya, bir başka zaman ve bir başka yörede herhangi bir âşık da yer verir. Bahri Hasan da bu konulara yer vermekle, müşterek bir geleneğin bir üyesi olduğunu ortaya koyar.

Karatoprak Çağırıyor, Gönderin Beni, Sultan Yalıncak, El Aman Mürvet gibi birçok şiiri bulunur. Bu şiirlerinin birçoğu tasavvufi konudadır. Genellikle Hz. Muhammed, Hz. Ali, Haz Hasan, Hz. Hüzseyin, On İki İmam sevgisini işleyen şiirleriyle tanınır.